Było to pod koniec rekolekcji biskupich w Częstochowie, podczas krótkiej konferencji Episkopatu Polski. Należałem wtedy do Komisji. Skończyła się kadencja mojego poprzednika, bpa radomskiego, ks. Edwarda Materskiego. Problemy Komisji znałem od środka, bo uczestniczyłem w jej pracach jako biskup krakowski. Zgodnie z obowiązującą regułą, szefem Komisji zostawał biskup ordynariusz, czyli biskup diecezjalny. Byłem wtedy biskupem pomocniczym, więc czułem się spokojny, uważałem, że mnie to nie dotyczy. Okazało się jednak, że jako jeden z nielicznych biskupów mam przygotowanie katechetyczne. Uczyniono wtedy wyjątek, zostałem wybrany i wybór przyjąłem. Muszę powiedzieć, że z pewnymi nadziejami, nie z obawami.

Ważnym wydarzeniem w najnowszej historii polskiej oświaty było umożliwienie, z dniem 1 września 1990 roku, nauczania religii w szkole. Powrót religii do polskiej szkoły stanowił wielkie wyzwanie nie tylko dla Kościoła, który stanął przed dostosowaniem dobrze rozwiniętej katechezy parafialnej do rzeczywistości szkolnej. Było to również duże wyzwanie dla władz oświatowych, poczynając od szkół, poprzez kuratoria, a kończąc na Ministerstwie Edukacji Narodowej. Trzeba było znaleźć płaszczyznę funkcjonowania katechezy w szkolnej rzeczywistości. Wydaje się, że ostatnią dziedziną, w której dokonało się to dostosowanie, jest płaszczyzna oceniania.

Najdostojniejsi Księża Biskupi,

Drodzy Kapłani,

Drodzy Profesorowie,

Drodzy Przyjaciele Katecheci,

 

cieszę się, że mogę skierować do Was wszystkich to przesłanie w tak szczególnej i znaczącej chwili, jaką jest 50. rocznica ukazania się miesięcznika „Katecheta”. Z wielką radością łączę się ze wszystkimi uczestnikami Krajowego Kongresu Katechetycznego „Między tradycją a współczesnością”, który odbywa się pod patronatem Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu i Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski. Chciałbym zapewnić Was, zarówno w imieniu dykasterii, którą kieruję, jak i swoim własnym, że katecheza zawsze zajmowała i nadal zajmuje istotne miejsce w moim sercu oraz w mojej pasterskiej posłudze.

Drogie Katechetki i Katecheci,

Pokój Pański niech będzie z wami!

 

W pierwszym roku mojej służby Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI w Kongregacji ds. Duchowieństwa, której podlega również katecheza, pragnę skierować do Was serdeczne i braterskie pozdrowienie.

Proszę dobrego Boga, pełnego miłości, bogatego w miłosierdzie, aby błogosławił Was w szczególny sposób. Czynię to w święto św. Łukasza ewangelisty, wspominając jego konstytutywny wkład w powszechne głoszenie Jezusa Chrystusa umarłego i zmartwychwstałego oraz jego królestwa.