Obudzić Tytana, czyli "rockowa" droga krzyżowa

 Zaczęło się bardzo niewinnie. W czasie trwania Wielkiego Postu zacząłem szukać ludzi, którzy zechcieliby mi pomóc w zorganizowaniu drogi krzyżowej. W mojej parafii był zwyczaj, że kapłani wraz z grupami, którymi się opiekowali, mieli za zadanie przygotować jedną drogę krzyżową. W tym czasie opiekowałem się młodymi ludźmi, którzy grali i śpiewali w różnych zespołach. Na dwa tygodnie przed terminem drogi krzyżowej zebrało się ok. trzydziestu osób poproszonych przeze mnie o współpracę. W pewnym momencie ktoś zaproponował modlitwę i padły słowa: "Jeżeli są osoby, które czują, że mają stąd wyjść, to niech to uczynią". Zostało dwadzieścia osób, przez niespełna dwa tygodnie przygotowujących drogę krzyżową, która mi jako duszpasterzowi i tym, którzy ją widzieli, głęboka zapadła w pamięci. Jedna z uczestniczek drogi krzyżowej napisała: To piątkowe spotkanie było niesamowite, nawet dla osób średnio zainteresowanych religijnymi przeżyciami. Być może ludzie ci schronili się przed problemami, jakie mają ze swoimi rodzicami i rówieśnikami. Jednak twórcy tego zaskakującego musicalu nie pozwolili im uciec od trudności. To co działo się w klasztorze, zmusiło obecnych do zajęcia stanowiska. I właśnie taka możliwość przeżycia prawdy o sobie, bez środka znieczulającego, jest potrzebna młodzieży, która musi konkretnie i na jawie, a nie w wirtualnym świecie, rozwiązywać swoje problemy. Można z całą pewnością powiedzieć, iż ci młodzi ludzie zaserwowali rzeczywistość bardzo atrakcyjną.