Jak dobrze skonstruować wprowadzenie?

W dotychczasowych analizach poruszaliśmy zagadnienia związane z kolejnymi krokami konstruowania scenariuszy z wykorzystaniem metod aktywizujących. Były to: 1) sformułowanie przewodniej myśli katechezy, co do której chcielibyśmy, aby uczestnicy wzięli ją sobie „do serca”; 2) postawienie uczestnikom pytania głównego, które ukierunkuje ich samodzielne poszukiwania; 3) wybór metody aktywizującej, która będzie dla uczestników sposobem poszukiwania odpowiedzi na postawione pytanie; 4) konstruowanie puenty zamykającej całość pracy i eksponującej jej myśl przewodnią. W wyniku takiego postępowania mamy określony cel ogólny katechezy (myśl przewodnia), zbudowaną aktywizację (pytanie główne i metoda aktywizująca) oraz puentę. To co nam pozostało, to początek katechezy[1]. Jest to wydzielona część wstępna, swoisty prolog, który poprzedza aktywizację. Można tę część nazwać wprowadzeniem.

Jak dobrze skonstruować wprowadzenie? Wydaje się, że można sformułować dwie ogólne wskazówki odnośnie do konstruowania wprowadzenia: 1) przygotować grunt do aktywizacji i puenty; 2) poszukiwać sposobów, aby jak najszybciej przyciągnąć uwagę uczestników.