Szukanie pełni życia z Ewangelią według św. Marka. Scenariusze katechez dla młodzieży - część III

Scenariusz piąty

Cel: uczestnicy zajęć zrozumieją, zapamiętają i zaakceptują myśl, że Jezus głosi Boga, kochającego w równym stopniu prostytutkę, która się nawraca, jak i pobożnego ascetę, przestrzegającego przykazań.

Wprowadzenie

    Święty Marek opowiada nam dużo o konflikcie Jezusa z faryzeuszami - ludźmi bardzo pobożnymi, moralnymi, porządnymi; ludźmi o wzniosłych ideałach, którzy stanowili religijną elitę.
    W pierwszych rozdziałach swojej Ewangelii św. Marek opisuje początki tego konfliktu w Galilei, potem relacjonuje jego rozwój w okresie działalności Jezusa, a na koniec przedstawia kulminację konfliktu, która miała miejsce w Jerozolimie.
    Już na początku działalności faryzeusze zaczęli ostro krytykować Jezusa. Jezus nie unikał tego starcia, nie łagodził swoich wypowiedzi, czasem wypowiadał bardzo mocne słowa. Podjął zdecydowaną konfrontację z faryzeuszami. Nie wycofał się z niej nawet w obliczu zagrożenia śmiercią.

Aktywizacja

    Pytanie: W imię czego Jezus podjął konflikt z faryzeuszami? W imię czego faryzeusze podjęli konflikt z Jezusem?
    Metoda: formularz - rybi szkielet.

    Zadaniem uczestników jest zrekonstruowanie stanowisk Jezusa i faryzeuszów. Do przeprowadzenia pracy z wykorzystaniem tej metody są potrzebne: szary papier, markery, duży wzór schematu "rybiego szkieletu" - do analizy konfliktu (por. załącznik 1).

    Prowadzący wykonuje następujące czynności.

    1. Tworzy 6 małych grup.
    2. Stawia dwa pytania: W imię czego Jezus podjął konflikt z faryzeuszami? W imię czego oni podjęli konflikt? (Pytania można wydrukować na oddzielnych kartkach formatu A4 i wywiesić w widocznym miejscu).
    3. Wyjaśnia, że chodzi o zapisanie odpowiedzi na schemacie "rybiego szkieletu" - schemat ten ma być podstawą analizy stanowisk prezentowanych w tym konflikcie przez Jezusa i przez faryzeuszy.
    4. Wywiesza w widocznym miejscu wzór "rybiego szkieletu" i wyjaśnia, że "na głowie" pierwszego szkieletu grupa ma zapisać istotę stanowiska Jezusa - prawdę jakiej bronił. W polach na końcu dużych "ości" - główne argumenty przemawiające za tą prawdą. Na małych "ościach" myśli, przykłady wspierające dany argument.
    5. Wyjaśnia, że analogicznie trzeba rozpisać na schemacie stanowisko faryzeuszy. O co walczyli, o jaką prawdę? Jakimi argumentami się posługiwali?
    6. Wyjaśnij, że podstawą analizy są fragmenty z Ewangelii św. Marka, przeznaczone dla danej grupy:
    - grupy 1 i 2 będą pracowały nad tymi samymi tekstami dotyczącymi konfliktu Jezusa z faryzeuszami z początku Jego działalności;
    - grupy 3 i 4 będą pracowały nad tymi samymi tekstami dotyczącymi konfliktu Jezusa z faryzeuszami z okresu Jego dojrzałej działalności;
    - grupy 5 i 6 będą pracowały nad tymi samymi tekstami dotyczącymi konfliktu Jezusa z faryzeuszami w Jerozolimie (zestawienie tekstów w załączniku 2).
    7. Zachęca do przerysowania schematu na szarym papierze - według przedstawionego wzoru.
    8. Prosi przedstawicieli grup o zabranie szarego papieru, flamastrów.
    9. Określa czas pracy na 12 minut.
    10. Rozdaje grupom teksty, nad którymi będą pracować.
    11. Po zakończeniu pracy prosi o zajęcie miejsc we wspólnym kręgu (z zachowaniem podziału na grupy).
    12. Informuje, że prezentacja map myśli odbędzie się poprzez przyklejenie rybich szkieletów jeden obok drugiego i ich objaśnienie. Swoje prace zawieszają kolejno grupy: 1 i 2, 3 i 4, 5 i 6.

    Oczekiwane efekty pracy. Uczestnicy przedstawią w postaci graficznej istotę konfliktu Jezusa z faryzeuszami - ze wskazaniem stanowisk i odpowiednich argumentów.

Puenta

    Pytania do refleksji:

• W imię czego Jezus podjął konflikt z faryzeuszami? Dlaczego się nie wycofał? Dlaczego nie próbował go załagodzić nawet w obliczu zagrożenia śmiercią?
  
• W imię czego faryzeusze podjęli konflikt z Jezusem? Dlaczego pragnęli Jego śmierci?
  
• Jakie to wszystko ma znaczenie w poszukiwaniu pełni życia? Jakie to ma dla nas znaczenie? Jakie to może mieć znaczenie dla czytelnika Ewangelii - człowieka modlącego się Psalmem 88?
  

    Myśli do podsumowania

    1. Konflikt między Jezusem i faryzeuszami był konfliktem zasadniczym, obejmującym wiele dziedzin. Jezus nie bał się wejścia w ten konflikt, nie dążył za wszelką cenę do jego wyciszenia. To był konflikt, który doprowadził Jezusa do śmierci.
    2. Faryzeusze stanęli w obronie Prawa i Tradycji. To było dla nich coś najważniejszego. Bronili tradycyjnego obrazu Boga - "Boga Prawa, Tradycji i Świątyni".
    3. Faryzeusze byli zgorszeni. Podejmowali wieloletnie wysiłki, aby sprostać wysokim ideałom, studiowali Pismo, brali udział w długich modlitwach w świątyni. Dla Jezusa to nie miało specjalnego znaczenia. On szukał kontaktu z ludźmi o miernej reputacji i publicznie z nimi ucztował. Jezus lekceważył uświęcone tradycją przepisy religijne. Relatywizował Prawo. Podważał ich wyobrażenia o boskości. Jak mogli to tolerować? Jak mogli nie wystąpić przeciw Niemu? Dlatego pragnęli Jego śmierci.
    4. Postawa faryzeuszy ma w sobie coś z postawy jednego z oficerów z powieści "Przygody dobrego wojaka Szwejka". Oficer ten mówił: "Bóg jest nieskończenie miłosierny, ale tylko dla porządnych ludzi, a nie dla jakichś tam wyrzutków społeczeństwa, którzy nie kierują się Jego przykazaniami ani regulaminem wojskowym" (cyt. za: J. Illg, Księga aforyzmów, Katowice 2002, s. 68). Wywieszenie planszy (załącznik 3).
    5. Jezus stanął w obronie radosnej nowiny o Bogu, który kocha wszystkich, który przychodzi nam na ratunek i obdarza wolnością, który kocha każdego grzesznika. Jezus pokazuje Boga, który jest bliższy grzesznikowi błagającemu o miłosierdzie niż porządnemu człowiekowi, który uważa się za "coś" lepszego od grzesznika. Jezus naucza o "przyjmującym bezwarunkowo, niezmiennie dobrym i pomagającym Bogu, który nawet wówczas całkowicie otwarty jest na człowieka, gdy ten ciężko zgrzeszy. Ten Bóg jest tak samo bliski dla kobiety oddającej się prostytucji i wyzyskiwacza, jak dla ascety i człowieka pobożnego" (G. Betz, Czy czcimy fałszywego Boga?, Kraków 1997, s. 97). Wywieszenie planszy (załącznik 4).
    6. Jezus protestował przeciw obrazowi Boga bliskiego i miłosiernego, ale tylko dla porządnych i "religijnych" ludzi. W ten sposób całkowicie zmieniał potoczne wyobrażenia o Bogu - także wyobrażenia ludzi pobożnych i "zawodowo" religijnych.
    7. Jezus nie odrzucał Prawa, ale nie był też jego niewolnikiem. Nie chciał znieść szabatu. Pokazał tylko, że nie jest to absolut. Prawo - przepisy religijne i moralne, obrzędy nie były dla Niego najwyższym punktem odniesienia (por. G. Bessiere, Jezus. Nie oczekiwany Bóg, Wrocław 1995, s. 88-89).
    8. Dla Jezusa istotą odniesienia do Boga, drogą do pełni życia nie było przestrzeganie tradycyjnych zwyczajów i przepisów ani też wspinaczka na "górę" wzniosłych ideałów.
    9. Dla Jezusa istotą odniesienia do Boga, drogą do pełni życia było uznanie swojej grzeszności i zaufanie dobremu Bogu, powierzenie Mu swego życia, więź miłości z Nim.
    10. Podsumowując, u podstaw konfliktu Jezusa z faryzeuszami znajdowały się dwa różne obrazy Boga, dwa różne sposoby widzenia człowieka, dwa różne rozumienia zbawienia, dwa różne sposoby rozumienia Bożego miłosierdzia. Zbawienie - to nie nagroda za wieloletnie starania, ale ocalenie, ratunek i pomoc ofiarowane darmo największym grzesznikom, schorowanym, zagubionym, pogrążonym, zrozpaczonym, odtrąconym. Miłosierdzie Boga obejmuje nie tylko wąską grupę wirtuozów religijnych i moralnych, ale każdego, kto o nie prosi.
    11. Jakie to może mieć znaczenie dla człowieka modlącego się Psalmem 88? Jakie to może mieć znaczenie dla nas? Taki obraz Boga budzi nadzieję, że On pochyli się nad każdym człowiekiem pogrążonym w ciemności i da mu nowe życie.

*   *   *
 
ANEKS

Załącznik 1 (można ściągnąć ze strony www.natan.pl): wzór "rybiego szkieletu" do analizy konfliktu Jezusa z faryzeuszami.

Załącznik 2 (można ściągnąć ze strony www.natan.pl): zestawienie fragmentów dotyczących konfliktu Jezusa z faryzeuszami. Fragmenty te należy umieścić na dwóch kartkach A4:

• fragmenty dla grup 1 i 2: Mk 2,1-12; Mk 1,13-17; Mk 1,18-22; Mk 1,23-28;
  
• fragmenty dla grup 3 i 4: Mk 3,1-6; Mk 3,22-30; Mk 7,1-23;
  
• fragmenty dla grup 5 i 6: Mk 11,15-19; Mk 11,27-33; Mk 12,1-17; Mk 12,35-40.
  

Załącznik 3

Załącznik 4

*   *   *

JEZUS UMIERA NA KRZYŻU
- TRZECIEGO DNIA POWSTAJE Z MARTWYCH
Scenariusz szósty

Cel: uczestnicy zajęć zrozumieją, zapamiętają i zaakceptują myśl, że Bóg odpowiedział na zaufanie Jezusa i wskrzesił Go z martwych!

*
CZĘŚĆ I - "DROGA PASCHALNA"

Wprowadzenie

    Konflikt między Jezusem z faryzeuszami był tak wielki, że faryzeusze zapragnęli Jego śmierci.
    Święty Marek wiele miejsca w swojej Ewangelii poświęca opowieści o aresztowaniu Jezusa, o oskarżeniach przed Sanhedrynem i przed Piłatem, o wyroku skazującym, o śmierci na krzyżu. Opowiada też o Zmartwychwstaniu Jezusa.
    Tę opowieść św. Marka można nazwać nie tylko "droga krzyżową", ale wręcz "drogą paschalną". U Marka bowiem droga Jezusa nie kończy się na krzyżu. Jej finałem, swoistą kulminacją jest Zmartwychwstanie Jezusa.
    "Droga paschalna Jezusa" jest u Marka - w porównaniu z innymi Ewangeliami - opisana w sposób oryginalny i specyficzny.
    Popatrzymy teraz na poszczególne "stacje" tej "drogi paschalnej", zapisanej przez Marka.

Aktywizacja

    Pytanie: Na jakie "stacje" można podzielić "drogę paschalną" Jezusa, zapisaną w Ewangelii Marka? Jakie tytuły można im nadać?
    Metoda: podział tekstu, alternatywne tytuły (uproszczone).

    Zadaniem uczestników jest dokonanie podziału tekstu na "stacje drogi paschalnej" i nadanie każdej z nich tytułu. Do przeprowadzenia pracy z wykorzystaniem tej metody są potrzebne: kartki A7 (ok. 8 cm x 8 cm), tekst Mk 14,1-16,20 dla każdej grupy (wydrukowane na 5 - 6 kartkach A4, bez nagłówków nad perykopami), flamastry, szary papier, klej.

    Prowadzący wykonuje następujące czynności.

    1. Tworzy małe grupy cztero, pięcioosobowe.
    2. Stawia uczniom dwa pytania: Na jakie "stacje" można podzielić "drogę paschalną" Jezusa, zapisaną w Ewangelii św. Marka? Jakie tytuły można im nadać?
    3. Wyjaśnia, że:
    - zadaniem grup jest podział tekstu na fragmenty, "stacje" i nadanie im tytułów; ilość "stacji drogi paschalnej" zależy od grupy (górna granica - 15);
    - tytuł ma wynikać z analizy wyodrębnionego tekstu;
    - numer i tytuł każdej "stacji" trzeba zapisać drukowanymi literami na jednej kartce A7.
    4. Prosi przedstawicieli grup o zabranie kartek z tekstem Mk 14,1-16,20 (kartki powinny być spięte), kartek A7, flamastrów i klejów.
    5. Określa czas pracy na 20 minut.
    6. Po zakończeniu pracy prosi przedstawicieli grup o naklejenie na szary papier kartek z numerami i tytułami "stacji" - w jednej poziomej kolumnie (konieczne wcześniejsze sklejenie odpowiednio długiego paska szarego papieru).
    7. Następnie proponuje uczniom, by ułożyli na podłodze kolejne stacje "drogi paschalnej" według Ewangelii św. Marka.

    Oczekiwane efekty pracy. Uczestnicy przygotują stacje "drogi paschalnej" na podstawie tekstu z Ewangelii św. Marka.

Puenta

    Pytania do refleksji:

• Jakie stacje zwracają szczególnie waszą uwagę?
  
• Jakie widzicie różnice w porównaniu z 14 stacjami tradycyjnej drogi krzyżowej?
  
• Na co św. Marek kładzie szczególny nacisk?
  

    Myśli do podsumowania

    1. Święty Marek w opisie "drogi paschalnej" umieszcza, m. in.: namaszczenie w Betanii, zdradę Judasza, Eucharystię z uczniami, Getsemani, oskarżenia przed Sanhedrynem, kłamstwo Piotra. Kończy swój opis Zmartwychwstaniem Jezusa. Marek opowiada o wydarzeniach, których tradycyjnie nie ujmujemy, myśląc o "drodze krzyżowej". Pokazuje śmierć Jezusa w szerszym kontekście. Pozwala to zobaczyć trochę inną dynamikę omawianych wydarzeń.
    2. "Droga paschalna" Jezusa to powiązana ze sobą całość, obejmująca: Eucharystię, Krzyż i Zmartwychwstanie. Tajemnicę Eucharystii można wyjaśnić w kontekście Krzyża i Zmartwychwstania. Krzyż staje się zrozumiały w świetle Eucharystii i Zmartwychwstania. A tajemnica Zmartwychwstania otwiera się przed nami, kiedy widzimy ją w związku z Krzyżem i Eucharystią.

*
CZĘŚĆ II - MODLITWA JEZUSA

Wprowadzenie

    W Ewangelii według św. Marka czytamy, że Jezus podczas "drogi paschalnej" modlił się do Ojca. Marek przytacza modlitwę Jezusa w Ogrójcu oraz Jego modlitwę na krzyżu.
    Spróbujmy przyjrzeć się bliżej modlitwom Jezusa do Ojca. Przyjmijmy, że podczas całej "drogi paschalnej" Jezus modlił się psalmami. Świadczą o tym następujące fakty.
    - Marek pisze, że na krzyżu Jezus modlił się słowami Psalmu 22; przywołanie wersetu psalmu oznaczało w tradycji żydowskiej przywołanie całego psalmu.
    - Marek mówi też, że Jezus i Apostołowie śpiewali po Ostatniej Wieczerzy "hymn" (Mk 14,26) ("Wielki psalm", tłum. R. Brandsteatter). "Zwykle uważa się, że śpiewano Psalmy 113-118" (Katolicki komentarz biblijny, R. E. Brown, J. A. Fitzmyer, R. E. Murphy, (red.), Warszawa 2001, s. 10-28).
    - Jeśli sięgniemy do Ewangelii według św. Łukasza, możemy przeczytać, że Jezus na krzyżu modlił się także wersetem Psalmu 31: "Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego" (Łk 23,46).
    - Sam Jezus po Zmartwychwstaniu wskazuje, że psalmy są jednym z kluczy do zrozumienia wydarzeń paschalnych: "Musi wypełnić się wszystko, co jest napisane o Mnie w prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach" (Łk 24,44b).
    - Na marginesie warto zauważyć, że M. Gibson w filmie "Pasja" pokazuje Jezusa modlącego się w Ogrójcu słowami zaczerpniętymi z psalmów: "Wysłuchaj mnie, Ojcze. Stań w mojej obronie. Uchroń mnie przed pułapkami, jakie na mnie zastawiono. Chroń mnie, Panie. Ufam Tobie. W Tobie szukam schronienia". Jest to wizja artysty. Niemniej jednak warto podkreślić, że w scenie modlitwy w Ogrójcu wykorzystano właśnie wersety z psalmów.
    Poszukajmy teraz, jakimi wersami z psalmów mógł modlić się Jezus?

Aktywizacja

    Pytanie: Jakimi słowami psalmów mógł modlić się Jezus w czasie "drogi paschalnej"?
    Metoda: wybór tekstu.

    Zadaniem uczestników jest wybranie do poszczególnych stacji jednego wersetu z psalmów. Do przeprowadzenia pracy z wykorzystaniem tej metody są potrzebne: kartki ze stacjami "drogi paschalnej" z pierwszej części scenariusza, kartki z Psalmami: 22, 31, 116, 118 (każdy psalm na oddzielnej kartce), kleje - po 3 na grupę, szary papier.

    Prowadzący wykonuje następujące czynności.

    1. Stawia pierwsze pytanie: Jakimi słowami psalmów mógł modlić się Jezus w czasie "drogi paschalnej"?
    2. Wyjaśnia, że każda grupa otrzyma teksty z Psalmami: 22, 31, 116, 118.
    3. Tłumaczy, że zadanie polega na tym, aby każdej stacji "drogi paschalnej" przyporządkować jeden werset z psalmów. Wybieramy go, zadając sobie pytanie, jakimi słowami z psalmów Jezus mógł się modlić do Ojca w czasie wydarzeń danej stacji paschalnej (ten sam werset może być przyporządkowany 2 stacjom).
    4. Wyjaśnia, że wybrany werset należy przepisać na kartce A7 i przykleić poniżej kartki z nazwą stacji (kartki z nazwami stacji powinny być w innym kolorze niż kartki z wersetami psalmów).
    5. Określa czas pracy na 15 minut.
    6. Prosi przedstawicieli grup o zabranie: kartek z psalmami, kartek A7, flamastrów, kleju.
    7. Po zakończeniu pracy prosi o zajęcie miejsc we wspólnym kręgu (z zachowaniem podziału na grupy).
    8. Informuje, że prezentacja odbędzie się w następujący sposób: z każdej grupy jedna osoba odczytuje nazwy kolejnych stacji, druga natomiast wersety psalmów, którymi mógł modlić się Jezus.
    9. Prosi (z naciskiem!) o skupienie i koncentrację w czasie prezentacji efektów pracy.

    Oczekiwane efekty pracy. Uczestnicy wiążą poszczególne stacje "drogi paschalnej" z modlitwą za pomocą psalmów.

Puenta

    Pytania do refleksji:

• Jak mogła wyglądać modlitwa Jezusa? Jaka była relacja Jezusa do Ojca w czasie "drogi paschalnej"?
  
• Czy modlitwy Jezusa zostały wysłuchane? Czy Ojciec na nie odpowiedział? Czy może je zignorował? Jaka była relacja Ojca do Jezusa?
  
• Jakie znaczenie dla nas ma relacja Syna do Ojca? Jakie znaczenie może mieć dla czytelnika Ewangelii - człowieka modlącego się Psalmem 88?
  

    Myśli do podsumowania

    1. Jezus w czasie wszystkich wydarzeń powierzał siebie Ojcu. Wołał do Niego o ratunek i z ufnością oczekiwał na pomoc.
    2. Wołanie Jezusa z Ogrójca: "Abba, Ojcze, dla Ciebie wszystko jest możliwe, odsuń ode mnie ten kielich. Jednak nie czego ja chcę, lecz czego Ty [niech się stanie]" (Mk 14,36; tłum. R. Popowski) oraz wołanie z krzyża: "Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?" (Mk 15,34) - zostało wysłuchane! Wysłuchane w poranek wielkanocny! Odpowiedzią Ojca na to wołanie Jezusa było wskrzeszenie Go trzeciego dnia! (Por. P. Beauchamp, Psalmy dniem i nocą, Warszawa 1985, s. 114).
    3. W Liście do Hebrajczyków czytamy: "Z głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił On gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości" (Hbr 5,7). Można zapytać: Jak to został wysłuchany, skoro umarł? A jednak! Jezus został wysłuchany! Ojciec przybył Mu na ratunek, wyrwał Go ze szpon śmierci - trzeciego dnia wskrzesił Go z martwych!
    4. W Psalmie 22 czytamy: "Czemu mnie opuściłeś?" Jezus modlił się nimi, kiedy umierał na krzyżu. Ale są tam też słowa, które czasem tłumaczy się następująco: "Ty mnie wysłuchałeś!" (Ps 22,22b) (Przekład NT i Psalmów, Edycja św. Pawła, Częstochowa 2005). Te słowa można traktować jako swoiste proroctwo wskrzeszenia Jezusa z martwych.
    5. W ST ratunek Boga przychodził często "za 5 dwunasta", kiedy zagrożony człowiek znajdował się już na progu śmierci. Tutaj ratunek przyszedł "5 po dwunastej". Ojciec pokazał, że jest w stanie nieść ratunek także poza granicą śmierci. (Por. P. Beauchamp, Psalmy dniem i nocą, Warszawa 1985).
    6. Wskrzeszenie Jezusa było spełnieniem obietnicy Boga. "My właśnie głosimy wam Dobrą Nowinę o obietnicy danej ojcom: że Bóg spełnił ją wobec nas jako ich dzieci, wskrzesiwszy Jezusa" (Dz 13,32).
    7. Wskrzeszenie Jezusa było spełnieniem woli Ojca! On nie chciał śmierci Syna! "Zaprzeczyłby (...) sobie samemu i byłby metafizycznie nie do pomyślenia, gdyby, będąc Bogiem właśnie jako Ojciec, chciał śmierci Syna, a nie Jego życia" (F. X. Durrwell, Ojciec. Bóg w swoim misterium, Kielce 2000, s. 69).
    8. Wskrzeszenie Jezusa odsłania nam Jego ojcostwo. R. Cantalamessa tak o tym pisze: "Zmartwychwstanie Chrystusa (...) jest to nade wszystko akt nieskończonej czułości, poprzez który Ojciec, po olbrzymim cierpieniu, przez Ducha Świętego przywraca do życia swojego Syna i ustanawia Go Panem. (...) Zmartwychwstanie Chrystusa jest krzykiem Boga, który po zachowaniu milczenia i dokonaniu na sobie samym gwałtu, w końcu odzywa się (por. Iz 42,14) (...) Ojciec, wyrażając się po ludzku, zbliżył się do Jezusa w grobie, tak jak się delikatnie zbliża do łóżeczka chorego dziecka, które śpi i zbudził Go ze snu śmierci (R. Cantalamessa, Kontemplując Trójcę, Kraków 2003, s. 99-100).
    9. Wskrzeszenie Jezusa odsłania nam najpełniej prawdziwe oblicze Boga. W NT Ojciec jest często nazywany imieniem: "Ten-który-Jezusa-wskrzesił-z-martwych" (por. Rz 4,24; Rz 8,11; 2 Kor 4,14; Ga 1,1; Kol 2,12; Hbr 13,20-21; 1 P 1,21). (Teksty te zestawione na jednej kartce można powielić i rozdać uczestnikom).
    10. Jakie znaczenie ma dla nas taki obraz Boga? Popatrzmy, jakie znaczenie miał on dla św. Pawła "(...) do ostateczności i ponad siły byliśmy doświadczani, tak iż zwątpiliśmy, czy uda się nam wyjść cało z życiem. Lecz właśnie w samym sobie znaleźliśmy wyrok śmierci: aby nie ufać sobie samemu, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych. On to wybawił nas od tak wielkiego niebezpieczeństwa śmierci i będzie wybawiał. Tak, mamy nadzieję w Nim, że nadal będzie nas wybawiał" (2 Kor 1, 8-10). Tak jak Paweł - tak my możemy zaufać Bogu, "który wskrzesza umarłych".
    11. Jakie znaczenie może mieć "paschalna droga" Jezusa dla czytelnika Ewangelii, modlącego się Psalmem 88? Zdumiewające może być dla niego odkrycie, że - "według wyjaśnień św. ojców (Atanazy Aleksandryjski, Euzebiusz z Cezarei) - Psalm 88 prorokuje o śmierci Chrystusa i jego zstąpieniu do piekieł (w. 4-7). (...) Cały psalm, rozumiany w sensie mesjańskim, to modlitwa Chrystusa do Swojego Ojca" (N. P. Borysowa, Sześciopsalmie, Hajnówka, b.d.) W komentarzu natomiast ks. Pawłowskiego nasz czytelnik Ewangelii może przeczytać, że Ojcowie Kościoła Psalm 88 "do cierpiącego Zbawiciela odnoszą (...) uważając go jako modlitwę o zmartwychwstanie" (Psałterz, T. 3, komentarz ks. F. Pawłowski, Kraków 1872, s. 73). Modlitwa czytającego Ewangelię jest więc modlitwą Jezusa! Dla człowieka to podstawa nadziei - skoro Bóg "wyrwał" Jezusa z krainy śmierci i ciemności, to można czekać na wskrzeszenie do nowego życia, można czekać na wysłuchanie swojego wołania.

    Załącznik (można ściągnąć ze strony się www.natan.pl)

Zbigniew Barciński - pracuje w Polskim Stowarzyszeniu Pedagogów i Animatorów KLANZA w Lublinie, prowadzi kursy metodyczne dla katechetów.