Zabawa w indywidualistów

Adresat:  uczniowie klas podstawowych i gimnazjalnych. Uczestnicy powinni siedzieć obok siebie w rzędzie.

Cel: zabawa ta była znana w Polsce już w XVI wieku, a celem jej było rozwijanie twórczego myślenia, pomysłowości, bystrości oraz poczucia humoru. Proponowany przeze mnie drugi wariant stwarza uczniom okazję do refleksji nad praktycznym wymiarem pozytywnych postaw.

 

Przebieg zajęć: prowadzący zabawę zadaje na forum klasy pytanie: „Na co się przyda...?”, wymieniając nazwę jakiegoś przedmiotu, np. „Na co się przyda jabłko?” Każdy z uczestników, po kolei, udziela odpowiedzi w sposób oryginalny, nie powtarzając wcześniej usłyszanych odpowiedzi. Kto zbyt długo zastanawia się nad odpowiedzią lub nie wymyśli szybko niczego nowego, daje fant. Aby wykupić fant, można zadeklamować wiersz, zaśpiewać piosenkę, narysować coś na tablicy, itp. Gdy zaangażowanie uczniów sięgnie zenitu, prowadzący - zamiast przedmiotu - wymienia słowa określające postawy, np. poczucie humoru („Na co się przyda poczucie humoru?”) albo inne: odwaga, cierpliwość, dyskrecja...

Zabawę można uatrakcyjnić, powołując złożoną z uczniów komisję, która będzie oceniała najbardziej pomysłowe wypowiedzi.