Jak uczy Kościół w adhortacji apostolskiej Catechesi tradendae, katecheza w całym procesie ewangelizacji jest etapem wprowadzania i dojrzewania[1]. Kościół wskazuje na elementy, których nie wolno pominąć w katechezie. Wśród nich wymienia zarówno wymagania moralne, jak i postawy chrześcijańskie wobec życia i wobec świata. Katecheza winna – wychowując w wierze – jasno przedstawiać także takie sprawy, jak działalność człowieka w celu integralnego wyzwolenia, poszukiwanie społeczeństwa bardziej solidarnego i braterskiego, zabieganie o sprawiedliwość i budowanie pokoju[2].

Praca katechetyczna wymaga dziś, bardziej niż wczoraj, ogromnego wysiłku i ogromnej odwagi. Mimo że od czasu do czasu niektóre media próbują deprecjonować zawód nauczyciela religii/katechety, nagłaśniając, przeważnie nieuczciwie, pojedyncze smutne sytuacje z udziałem katechetów – zarówno duchownych, jak i świeckich, katecheci tworzą krąg osób cieszących się autorytetem. Często zdarza się, że to katechetę prosi się na negocjatora w trudnych szkolnych sprawach, że do katechety zwraca się z prośbą o pomoc w sytuacjach konfliktowych, że z katechetą rozmawiają i dorośli, i młodzi jak ze specjalistą, autorytetem w ważnych kwestiach dotyczących życia. Działalność katechetyczna nie ogranicza się tylko do zajęć szkolnych, katechetycznych. Również poza szkołą katecheci włączają się czynnie w życie poszczególnych wspólnot parafialnych, angażując się w pracę różnych grup, stowarzyszeń, poradni, ośrodków, świetlic.

Troska o duchowość człowieka staje się fundamentalnym zadaniem życiowym, gdyż człowiek pozbawiony duchowości nie jest w stanie w sposób świadomy i odpowiedzialny kierować swoim życiem. Duchowość każe człowiekowi zastanowić się nad tym, kim jest, skąd się wziął i dokąd zmierza oraz w oparciu o jakie więzi i wartości może osiągnąć cel swojego życia. „Człowiek dojrzały duchowo nie tylko w sposób prawdziwy i pogłębiony rozumie własną tajemnicę, ale też ma szansę dojrzale przeżywać siebie i kontakt z innymi ludźmi, dojrzale kształtować więzi i wartości oraz postępować w odpowiedzialny sposób”[1].

Wydarzenia ostatnich lat i miesięcy ukazują dobitnie, w jaki sposób próbuje się zmarginalizować, a nawet unicestwić wpływ chrześcijaństwa na życie społeczne w sferze polityki, kultury czy ekonomii. Podważa się zasadność i wartość nauki religii w szkole[1]. Sytuacja ta skłania nas do elementarnej refleksji nad niezbywalną rolą chrześcijaństwa w tworzeniu prawdziwego społeczeństwa na miarę człowieka.