Zadania stawiane przed współczesnym katechetą mogą przyprawić o prawdziwy zawrót głowy. Z jednej strony, oczekuje się, że będzie on dobrym nauczycielem religii, co oznacza właściwe przygotowanie merytoryczne i zawodowe, zgodne z najnowszymi trendami pedagogiki i dydaktyki. Takie wymagania stawia przed katechetą środowisko pedagogiczne, a więc władze oświatowe, dyrektorzy i nauczyciele. Z drugiej strony, istnieje powszechne przekonanie, że obok przekazywania młodemu pokoleniu prawd wiary, będzie on także uczył, jak według nich żyć. Oczekiwania tego typu kierują pod adresem katechety głównie rodzice oraz Kościół. To wszystko sprawia, że powinien on być jednocześnie nauczycielem wiary i świadkiem wiary. Jedynie zespolenie tych dwóch elementów w spójną całość gwarantuje, że katecheta będzie zasługiwał na miano dobrego, który w oczach nauczycieli, rodziców i dzieci okaże się katechetą z powołania. Aby zasłużyć na ten zaszczytny tytuł osoby uczące religii muszą stać się w równym stopniu wychowawcą dla innych, jak i dla samego samych.

 Czytając początek Listu do Galatów, który powstał prawdopodobnie już po trzeciej podróży misyjnej Pawła, można odnieść wrażenie, że Apostoł wszelkie działania, podróże, pospieszne misje podejmował sam. Pisał do mieszkańców terenów galackich, że po nawróceniu udał się natychmiast do Arabii, potem wrócił do Damaszku, trzy lata później wyruszył do Jerozolimy, gdzie jednak zatrzymał się tylko kilkanaście dni i spotkał się jedynie z Kefasem i Jakubem. Później pospieszył, by głosić Dobrą Nowinę w Syrii i Cylicji (zob. Ga 1,13nn.). Cały ten opis sprawia wrażenie jakby pospiesznego, wręcz nieuporządkowanego. I rzeczywiście takimi najprawdopodobniej były pierwsze działania Apostoła. Niektórzy ten czas w dziejach nawróconego pod bramami Damaszku prześladowcy Chrystusa, nazywają okresem nieznanym w życiu św. Pawła. Nie wiemy bowiem, co robił Paweł zanim w Tarsie odnalazł go Barnaba i powiódł ze sobą do Antiochii, by pomagał mu nauczać o Jezusie Chrystusie.
    Wydaje się, że zarówno opis zawarty w Liście do Galatów, jak i całe życie Apostoła wskazują, że każdy, kto chce głosić Dobrą Nowinę, powinien najpierw poszukać współpracowników. To właśnie dzięki różnym ludziom, których uaktywnimy, pobudzimy do pracy, których posłuchamy, będziemy mogli odnosić sukcesy. Ludzie ci mogą być także dla nas wsparciem i pomocą w chwilach trudnych.

Święty Paweł, jak sam powie przed rzymskim trybunem, był "Żydem z Tarsu, obywatelem znacznego miasta w Cylicji" (Dz 21,39). Był również obywatelem Cesarstwa Rzymskiego, z czego korzystał w chwilach zagrożenia swojej godności i życia (zob. Dz 16,37; 22,24n; 25,11). Jednak dla nas jest on nie tyle Żydem, obywatelem Cylicji czy też Rzymianinem. Nie jest również tylko jednym z Apostołów, głosicieli słowa Bożego. Jest bowiem, bez najmniejszych wątpliwości, doskonałym wzorem ucznia Chrystusa, który nieustannie trudzi się i zabiega z wielką gorliwością i żarliwością, by wszędzie była głoszona Dobra Nowina o zbawieniu.

W Przewodniku judaistycznym z 1893 roku pobożny Żyd, Hilary Nussbaum pisze, że każdy, kto pragnie nazywać się światłym i pobożnym Żydem, winien oddawać się poznawaniu słowa wiary ^[ 2 ]. Toteż, jak często mawiali Żydzi, Biblia to pardesh ^[ 3 ] - to ogród, w którym można znaleźć pokarm niezbędny, aby móc spotkać się z Tym, który mieszka w niebie. Hebrajski rzeczownik oznaczający ogród - pardesh składa się z czterech spółgłosek (p) pe, (r) resh, (d) dalet, (s) shin. Od tychże spółgłosek wywodzą się słowa, które określają, jak należy postępować z tekstem biblijnym. Według bowiem Izraelitów, z czym zresztą zgadza się i co przejmuje egzegeza chrześcijańska, Biblię należy czytać (sens literalny - hebr. peshat), bo tylko poprzez czytanie możemy poznawać Boga. Należy wierzyć w prawdy w Niej zawarte (mówimy o sensie alegorycznym - hebr. remesh), żyć według Jej pouczeń (znaczenie moralne - hebr. derach), a wszystko po to, aby móc spotkać się w wieczności z Bogiem (sens anagogiczny, znaczenie mistyczne - hebr. shod). Wszystko to informuje nas, że każdy fragment Biblii ma w sobie ukryty nie tyle jeden sens, jedno znaczenie (chociaż, według słownika, sens oznacza: treść, wymowę czegoś, właściwe znaczenie czegoś ^[ 4 ]), co wiele znaczeń i wskazań dla ludzkiego życia. Spróbujemy pokazać, co oznaczają poszczególne sensy biblijne.