Ostatnie artykuły Credo zostały doń dołączone w dość różnych okolicznościach. Nie stanowią one zwartej całości. Są to generalnie prawdy wiary związane z życiem chrześcijańskim - przynależność do Kościoła, który posiada jednoznaczne oblicze tożsamości, jednorazowość chrztu wprowadzającego w chrześcijańskie życie oraz artykuły związane z ostateczną nadzieją chrześcijanina - Zmartwychwstaniem przy końcu czasów i wiarą w życie wieczne (choć, jak zaznaczaliśmy, np. przyjście Chrystusa przy końcu dziejów zostało wspomniane w części chrystologicznej "Wyznania wiary"). Niejednokrotnie, poprzez taki układ w tym zbiorze artykułów, znajdujących się bezpośrednio po wyznaniu wiary w Ducha Świętego, widziano związek z Jego działaniem w Kościele i w dziejach historii.

Wiara w Ducha Świętego, o której mówi Credo w swojej kolejnej, trzeciej części (po artykułach poświęconych Ojcu i Synowi), to wiara w Pana, który daje życie. Duch jest w Credo nazywany Panem - tak samo jak Jezus Chrystus. Stanowi to wyraz równości obu tych Osób. Część zadedykowana Duchowi jest jednak krótsza od chrystologicznej; nie mamy w niej tak rozbudowanej analizy wzajemnej relacji pomiędzy Nim a pozostałymi Osobami, jak w przypadku treści poświęconej Chrystusowi. Najważniejsze w tej części wydaje się określenie równości Ducha wobec pozostałych Osób. Duch jest tym, "który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę" - dla nas to dzisiaj rzecz albo oczywista, albo zbyt zawiła i nieczytelna

Prawdy wyrażone w Credo, w końcowej części poświęconej Chrystusowi, to sedno najstarszego nauczania wspólnoty chrześcijańskiej. Co było istotą nauczania o Jezusie Chrystusie od samego początku? Fakt męki, śmierci, zmartwychwstania i wywyższenia Jezusa. Najstarsze świadectwo tak przedstawionej istoty wiary znajdujemy u św. Pawła: "Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem, i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli" (1Kor 15, 35). Podobne wyznanie znajdujemy w Dziejach Apostolskich: "Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim (...). Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami. Wyniesiony na prawicę Boga, otrzymał od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go (...). Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem" (2, 22-24.32-33.36). Od samego początku chrześcijanie nie tyle powtarzali nauczanie Jezusa, co głosili samego Jezusa, to znaczy kluczowe wydarzenia związane przede wszystkim z końcem Jego życia, upatrując tam istotnego novum - najpierw dla wszystkich Żydów, a następnie dla wszystkich innych, którzy zechcą w Niego uwierzyć. Dzisiaj przypuszcza się, że najstarsze spisane teksty dotyczące Jezusa były właśnie opisami wydarzeń ostatnich dni Jego życia. Warto zwrócić uwagę także na długość opisów męki i śmierci Jezusa w Ewangeliach w stosunku do całości tekstu. Stanowi to około 30 procent całej treści.

Kim jest Jezus Chrystus? Takie pytanie postawić musieli sobie wszyscy, którzy uwierzyli w Jego śmierć i zmartywchwstanie. Odpowiedź "Wyznania wiary" jest tutaj bardzo krótka - jest przede wszystkim Tym, który "dla nas i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba i za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem".
    Kolejny artykuł wiary mówi o tajemnicy wcielenia. Misterium wcielenia to tajemnica rzeczywiście niepojęta. Problem leży jednak w tym, iż, o ile pewne prawdy wiary wydają się nam nieco bardziej abstrakcyjne, ta nigdy taką pozostać nie może. "On to dla nas i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba...". Jesteśmy wymienieni w Credo, my wszyscy. "Wyznanie wiary" nie jest jedynie pewną relacją o Bogu lub zbiorem twierdzeń, które wyłącznie Jego dotyczą. Tajemnica wcielenia pokazuje, że świat rzeczy Bożych znajduje wyraźny punkt styczności z tym, co ludzkie. Pierwszym takim punktem było stworzenie, ale na tym Bóg nie poprzestał.
    Wcielenie to zarazem prawda, która niejednokrotnie "wymagała" pewnego retuszu, aby dać się ogarnąć umysłowi człowieka. Było tak od początku chrześcijaństwa, gdy niektórzy podważali fakt prawdziwego człowieczeństwa Jezusa. Nowy Testament ostrzega: "Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i Antychrystem" (2 J 1, 7). Idea Boga w życiu i Jego wymagania moralne jest do zaakceptowania. Przełamanie bariery pomiędzy tym, co transcendentne, a tym, co jest po prostu ludzkie, wydawało się na tyle odbiegające od tego, co człowiek może uznać za możliwe, że często bywało i jest odrzucane. Paradoksalnie - Bóg daleki był łatwiejszy do zaakceptowania.
    Bóg nie dostosowuje się jednak do tego, co jest dla człowieka prawdopodobne. Logika Bożego działania to zbawienie człowieka i Bóg czyni wszystko, co służy temu celowi.