Aby czytać Biblię... Część I: Pismo Święte w moim życiu

Biblia. Kilkadziesiąt Ksiąg, które w mniejszych lub większych fragmentach są odczytywane podczas liturgicznych nabożeństw, uroczystości, świąt, w niedziele i w dni powszednie. Księgi, które wśród chrześcijan od zawsze były znane, otaczane szczególną czcią i szacunkiem. Są i były nazywane Pismem (zob. 2 P 3,16), Starym i Nowym Testamentem (zob. 2 Kor 3,14; Jr 31,31), Przymierzem (zob. Hbr 8,7-13) czy - szczególnie od III wieku w Kościele łacińskim, a w Polsce od czasów tłumaczenia księdza J. Wujka - Pismem Świętym. Rzecz jasna, znamy wszystkie te określenia. Prawdopodobnie też znaczną część ksiąg potrafilibyśmy wymienić przynajmniej z nazwy (choć może niektórzy mieliby z tym pewne kłopoty). Wiemy, a w każdym razie powinniśmy wiedzieć, że jest ich siedemdziesiąt trzy ^[ 1 ], że począwszy od pierwszych wieków chrześcijaństwa były przyjmowane jako natchnione. We wspólnocie ludu wierzącego żywe było bowiem przeświadczenie, że "święte i kanoniczne [są] wszystkie księgi tak Starego, jak i Nowego Testamentu ze wszystkimi ich częściami, ponieważ napisane pod natchnieniem Ducha Świętego, Boga mają za Autora i jako takie zostały przekazane Kościołowi" (DV 11). Powyższe określenie, zostało zaczerpnięte z Konstytucji dogmatycznej o Objawieniu Bożym "Dei Verbum", będącej owocem obrad Soboru Watykańskiego II, które to określenie jest potwierdzeniem wiary Kościoła w boskie pochodzenie ksiąg Pisma Świętego. Przekonanie o świętości i natchnieniu Biblii żywe było już dużo wcześniej, co widać począwszy od synodów w Hipponie (393 r.), w Kartaginie (397 r., 419 r.), Trullanum (692 r.), czy wreszcie w wypowiedziach Soboru Florenckiego (1441 r.), Trydenckiego (1534 r.) oraz Soboru Watykańskiego I (1870 r.)