Cielesność tajemnicy Bożego Narodzenia

Misterium Bożego Narodzenia znajduje się w samym centrum duchowości chrześcijańskiej. W swej historii chrześcijaństwo niejednokrotnie było wystawiane na próbę poprzez różne formy kwestionowania prawdy o w pełni cielesnym związku Boga z człowiekiem. Prawda o Wcieleniu jednocześnie najradykalniej oddziela chrześcijańską duchowość od innych systemów religijnych (zwłaszcza dalekowschodnich). Chrześcijaństwo jest w swej istocie ruchem Boga ku człowiekowi, a nie ruchem człowieka ku Bogu. To Bóg się wciela, staje się radykalnie bliski człowiekowi do tego stopnia, że łączy się ontycznie z całą jego psychofizyczno-duchową strukturą. Chrześcijaństwo jest jednocześnie reakcją człowieka na Boga, odpowiedzią na objawienie się Boga w ciele, na Wcielenie, na Boże Narodzenie. W betlejemskim żłóbku Bóg staje się konkretem, a nie nieokreślonym postulatem, którego można szukać za pomocą różnego rodzaju technik medytacyjnych. Konkretne dzieciątko leżące w żłobie ukazuje cel drogi. To Jezus Chrystus jest celem drogi, a nie droga jest celem samym w sobie. Chrześcijaństwo ukazuje światu, że Boga nie można jedynie wciąż poszukiwać. Jeśli Bóg byłby milczący, to można go skwitować jedynie milczeniem. Cel ludzkiej drogi, co więcej - drogi całego kosmosu, odnajdują Magowie ze Wschodu i oddają Jezusowi pokłon.