Jan Paweł II i Benedykt XVI w poszukiwaniu podstaw pedagogii nadziei - część I

 

Sytuacja w świecie współczesnym może napawać lękiem. Po tym wszystkim, co ludzie „zrobili” z dzisiejszym światem i z samym człowiekiem, mają prawo się lękać, ale też mają prawo jeszcze mocniej poszukiwać nadziei. Im groźniejsze są oznaki beznadziejności, tym mocniejszych fundamentów winien poszukiwać człowiek, by móc – pomimo wszystko – trwać w nadziei. Im więcej ludzi, niestety także chrześcijan, doznaje w dzisiejszym w świecie rozterek, żyje pomiędzy ułudą, mitem nieograniczonych możliwości, samoodkupienia i samorealizacji a pokusą zwątpienia wśród częstych rozczarowań i porażek, tym bardziej konieczne jest poszukiwanie prawdziwego źródła nadziei[1].