Permanentna formacja jako wyraz samowychowania dorosłych. Refleksje Jana Pawła II w kontekście wychowania społecznego

Dzisiejsze społeczeństwo nazywane jest „społeczeństwem uczącym się”. Dlatego coraz częściej postuluje się i realizuje permanentną edukację dorosłych, która cechuje się wielością form, wielopoziomowością i otwartością[1]. Jednak – jak podkreślał to już Jan Paweł II i przypomina Benedykt XVI – w związku z rozwojem edukacji można zauważyć niebezpieczny trend. Współczesna edukacja kładzie nacisk na kształcenie, pomijając wychowanie i samowychowanie, będące owocem autentycznego wychowania w okresie dzieciństwa i wczesnej młodości. Dlatego Benedykt XVI pisze, że „przez pojęcie »edukacja« mamy na myśli nie tylko oświatę lub formację do pracy, choć obydwie są ważnymi czynnikami rozwoju, ale pełną formację osoby”[2].

Niniejszy artykuł przedstawia papieską propozycję formowania dorosłych, która jest komplementarną w stosunku do różnych propozycji współczesnej andragogiki i edukacji permanentnej.