Dobrze się stało, że "Katecheta" podjął dyskusję nad nowym programem katechizacji. Chodzi o to, aby rozmawiano na ten temat nie tylko "u góry", tj. w łonie Komisji do Spraw Wychowania Katolickiego, ale także, aby usłyszeć głosy samych katechetów, ich ocenę dotychczasowego programu i sugestie pod adresem nowego. Bez głosu tych ostatnich nie da się stworzyć sensownego programu, boć przecież to oni będą go realizować w ramach nauczania religijnego w szkole.

Nauka religii w szkole stawia przed katechetą nowe wyzwania. Po wprowadzeniu przedmiotu: religia do polskiej - postkomunistycznej szkoły, program nauczania katechezy, nie został generalnie zmieniony. Trudno uznać za wystarczający Ramowy Program Katechizacji w Zakresie Szkoły Średniej, opublikowany przez WOM w Poznaniu 1993 roku. Programy nauczania, które z powodzeniem nadawały się dla katechezy parafialnej, przeniesiono do szkoły. Tymczasem Dyrektorium ogólne o katechizacji (DOK 73) stwierdza, że nauka religii w szkole różni się od katechezy parafialnej.

Wraz z powrotem katechizacji do szkół oraz umieszczeniem na świadectwie szkolnym stopnia z religii, z niespotykaną dotąd wyrazistością stanął przed teoretykami i praktykami katechezy problem kryteriów oceniania. Zagadnienie to jak do tej pory nie doczekało się jednolitych rozstrzygnięć programowych, obligatoryjnie stosowanych na terenie całego kraju. Pozostaje zatem szerokie pole dla własnych poszukiwań katechetów, metodyków, naukowców a także osób oraz instytucji kościelnych odpowiedzialnych za kształt nauczania religii w poszczególnych diecezjach.

Odpowiadając na propozycję wyrażoną przez ks. Romualda Niparkę w artykule "Nowy program katechetyczny. Nowe podręczniki. Zaproszenie do dyskusji" ("Katecheta" 1/98), wypowiadam nurtujące mnie pytania wraz z komentarzem, który, co prawda, jest próbą odpowiedzi, ale na pewno w żadnym wypadku jej nie wyczerpuje.

Niniejszy tekst ma charakter świadectwa. Jego pierwowzorem były notatki przygotowane na katechetyczne spotkanie z rodzicami uczniów klas VI - VII (80% uczniów deklarowało chętne czytanie wymienionych czasopism, z tego ok. 50% - regularne; w opinii uczniów - rodzice nie interesują się, milcząco aprobują).

    Dzieci najczęściej nie czują zagrożeń, pociąga je barwny obraz, moda, luz i "bycie na topie". Mają trudności z rozpoznawaniem ducha i prezentowanej filozofii życiowej. Dlatego rozmowa z nimi na temat wymienionych czasopism dopełniona została rozmową z ich rodzicami.

 Rozważania te nie są akademickim wywodem profesora, lecz zwykłego nauczyciela i katechety. Są one w jakimś sensie odpowiedzią na zachętę ks. Romualda Niparki zawartą w dziale "Forum «Katechety»", a w jakiejś części wynikają z faktu zmian i nastrojów, jakie dotykają szkół. Myślę tutaj o reformie przekraczającej progi szkoły tudzież integracji Polski z Europą.

Trwają obecnie prace nad nowym ramowym programem katechetycznym. Warto tu chyba przypomnieć, że ten obecnie obowiązujący w Polsce program datuje się na rok 1971, a powstawał on blisko 10 lat. Siłą rzeczy przesuwamy się więc w lata 60. Dla wszystkich programów nauczania czy koncepcji wychowawczych to już głęboka prehistoria. Czas więc najwyższy na zmiany.