Blaski i cienie rekolekcji szkolnych

Rekolekcje szkolne są sprawdzoną formą głoszenia Ewangelii dzieciom i młodzieży. W Polsce pojawiły się za sprawą tzw. „okólnika Bartla” z 9 grudnia 1926 roku, według którego do całości nauczania i wychowania religijnego należą również praktyki religijne, a wśród nich trzydniowe rekolekcje wielkopostne. Do tego okólnika nawiązuje instrukcja przywracająca nauczanie religii w szkołach z 3 sierpnia 1990 roku oraz rozporządzenie MEN z 14 kwietnia 1992 roku. W świetle tych dokumentów uczniowie uczęszczający na naukę religii uzyskują trzy kolejne dni zwolnienia z zajęć szkolnych w celu odbycia rekolekcji wielkopostnych[1]. Od tamtych rozporządzeń minęło już kilkanaście lat. Jest więc okazja, aby dokonać pewnych podsumowań i zapytać o blaski i cienie rekolekcji szkolnych dziś. Materiał źródłowy dla poniższych rozważań stanowią: dyskusja na łamach „Tygodnika Powszechnego”, pomoce kaznodziejskie dla osób prowadzących rekolekcje oraz wypowiedzi opublikowane w miesięczniku „Katecheta”.