Cele i metody wychowania

Obserwując to, co dzieje się z dziećmi i młodzieżą, możemy stwierdzić, że obecnie mamy do czynienia z wyraźnym kryzysem wychowawców i wychowania. Sądzę, że kry­zys ten wynika z dwóch podstawowych przy­czyn. Pierwsza z nich to gwałtowne przemia­ny społeczne, kulturowe, cywilizacyjne. Takie czasy wystawiają wychowawców i wycho­wanków na trudną próbę, gdyż propagują odrzucenie autorytetów, zasad moralnych, norm obyczajowych. Druga przyczyna kryzy­su wychowania tkwi w samej pedagogice, a konkretnie w błędnych i naiwnych koncep­cjach wychowania. Dominujące systemy pedagogiczne opierają się na bardzo zawężo­nej lub naiwnej wizji wychowanka oraz me­tod wychowawczych. Przykładem najbar­dziej czytelnym jest współczesna pedagogi­ka humanistyczna w wersji laickiej, odwołująca się do Rogersa, który widzi wychowanka w sposób bardzo zawężony (cielesność, emocjonalność i subiektywne myślenie) i na­iwny (według niego wychowanek jest we­wnętrznie dobry i bezkonfliktowy). W konse­kwencji, postulowane metody wychowania okazują się również zawężone i naiwne (spontaniczność i samorealizacja ze strony wychowanka oraz naiwnie rozumiana akcep­tacja, ufność i empatia ze strony wychowaw­ców).