Dyskusja jako metoda dydaktyczna

 Dyskusja oznacza słowne lub pisemne rozwiązywanie zagadnienia przez konfrontację przeciwstawnych poglądów, w szczególności zespołowe uwyraźnianie lub dociekanie prawdy w drodze wolnej wymiany myśli i jej precyzowania. Jedną ze znanych form dyskusji była dysputa teologiczna. ^[ 1 ]
    Patrząc na dyskusję od strony historycznej, można powiedzieć, że przybierała ona rozmaite postacie i odgrywała różne funkcje w życiu umysłowym. Jako zabieg erystyczny używana i opracowywana była w filozoficznej szkole eleatów (Gorgiasz), szkole megarejskiej (Euklides z Megary i Eubulides z Miletu), a rozwinięta i często nadużywana przez sofistów. Mistrzami w prowadzeniu rzetelnej dyskusji, będącej składnikiem metody dialektycznej, byli: Sokrates i Platon. Duże zasługi dla rozwoju dyskusji ma Arystoteles, który jako pierwszy wielostronnie wyłożył teorię dyskusji, odróżniając wspólne dociekanie prawdy od rozmowy nauczyciela z uczniem, od sporu ćwiczebnego i od sporu publicznego. Szczególnie ważną rolę dydaktyczną i heurystyczną przypisali dyskusji scholastycy, zwłaszcza w XIV w., gdy cała metoda scholastyczna charakteryzowała się jako disputatio. Dyskusja miała wówczas ściśle określoną strukturę (ekspozycja, teza, zarzuty i odpowiedzi oraz uzupełnienia). Zainteresowanie dyskusją jako zabiegiem erystycznym wzmogło się w XIX w. zarówno na skutek częstego posługiwania się myśleniem dialektycznym, jak też rozwoju idei parlamentaryzmu. Od XX wieku dyskusja stała się nieodzowną metodą dydaktyczną, ^[ 2 ] cenioną nie tylko w dydaktyce świeckiej, ale również w dydaktyce katechetycznej. ^[ 3 ]