Jak feniks z popiołów, czyli jak się nie wypalić…

Anna to dobra nauczycielka. Zawsze jest przygotowana do zajęć, otwarta na uczniów i ich problemy, chętnie bierze udział w kursach doszkalających. Wiele czasu poświęca na przygotowanie interesujących lekcji z ciekawymi materiami, zdjęciami czy muzyką. Po zajęciach prowadzi kółko przedmiotowe, zajmuje się problemami uczniów, czasem interweniuje w ich sprawach, rozmawia z rodzicami nie tylko o oceanach, ale też o wychowaniu. Ostatnio jednak czuje się coraz bardziej zmęczona, ma wrażenie, że jej wysiłek idzie na marne, że nikt – ani uczniowie, ani nauczyciele, ani dyrekcja – nie docenia jej starań. Ma problemy z koncentracją, organizacją własnego czasu czy realizacją zaplanowanych zadań. Jednocześnie pojawiły się częste bóle głowy, dolegliwości układu pokarmowego i oddechowego. Zauważyła, że problemy jej uczniów coraz mniej ją obchodzą, natomiast te ich zachowania, na które wcześniej reagowała spokojnie, starając się wytłumaczyć ich niestosowność, teraz wzbudzają w niej wyłącznie agresję. Na pytanie, co się dzieje, które zadają jej bliscy, reaguje machnięciem ręki i krótkim słowem zmęczenie.

Czy jest to rzeczywiście zwykłe zmęczenie, które może minąć po parodniowym urlopie czy wakacyjnym wyjeździe? Czy problemem nie jest przypadkiem wypalenie zawodowe?