Jak pomóc dziecku nadpobudliwemu psychoruchowo w szkole?

Podczas pracy w szkole na stanowisku psychologa, coraz częściej spotykam się z dziećmi w potocznej terminologii określanymi przez nauczycieli jako „dziecko żywe”, „nadpobudliwe”, „rozpieszczone”, „źle przez rodziców prowadzone” itp. Dzieci te, oprócz typowej dla wieku przedszkolnego i wczesnoszkolnego ruchliwości, prezentują wiele innych cech zachowania związanych z nadruchliwością. Nadruchliwe dzieci funkcjonują w szkole gorzej, przeszkadzają rówieśnikom w skupieniu się. Stanowią dla nauczycieli niemałe utrudnienie w pracy na lekcjach. Wielu nauczycieli przyznaje się do bezradności, gdyż dzieci te są często impulsywne, niecierpliwe, niedojrzałe społecznie w porównaniu z rówieśnikami, zapominalskie i niespokojne. Mają problemy z wykonywaniem wieloskładnikowych poleceń, są niewytrwałe w pracy, uciekają w swój własny świat podczas wykonywania zadań, wielokrotnie popełniają te same błędy, nie organizują sobie same zabawy i pracy. Trudno im nawiązać dobre relacje z rówieśnikami. Często niechcący wyrządzają krzywdę kolegom, np. podczas przerwy w szkole Staś z klasy IV przebiegł obok Michała. Zagotowało się, zakotłowało. Staś pobiegł dalej, a Michał stał z pourywanymi rzemykami u sandałów. Jak do tego doszło? - nie wiemy. Zachowania dzieci nadruchliwych są trudne do przewidzenia.