Katecheta - lekarz duszy czy terapeuta domowy?

Kim powinien być katecheta i jakie posiadać kompetencje? Jak określić właściwe postawy katechetów, które należy kształtować w czasie studiów teologicznych oraz w procesie permanentnej formacji? Odpowiedzi na te pytania znajdziemy zarówno w katechetycznych dokumentach Kościoła, jak i w bardzo obszernej literaturze pedagogiczno-katechetycznej. Oficjalne wypowiedzi Kościoła koncentrują się na trzech podstawowych określeniach postawy katechety: świadek, nauczyciel, wychowawca[1]. Literatura poszerza je o kolejne, jak np. animator wspólnoty, terapeuta duchowy[2] oraz prorok, rzecznik wspólnoty kościelnej[3]. Czy wszystkie są rzeczywiście potrzebne i słuszne? Czy wprowadzanie kolejnych terminów nie rodzi pytania o to, kim tak naprawdę ma być katecheta, bo przecież nie jest w stanie sprostać kolejnym, stawianym przed nim, oczekiwaniom?