Katechetyczne nauczanie o niedzieli i niedzielnej Eucharystii w świetle „Novo millennio ineunte”

Integralnie pojęte katechetyczne nauczanie (por. DKP 43-50)[1] o niedzielnej Eucharystii i przeżywaniu niedzieli winno być rozpatrywane i planowane zarówno w korelacji z wtajemniczaniem katechizowanych (por. DKP 51-53) w celebrowanie Eucharystii[2], jak i z inspirowanym pedagogiką świętości zwyczajnym duszpasterstwem (por. DKP 37-42; 97-114)[3], w którym jak najwięcej uwagi należy (...) poświęcić liturgii, bo ona „jest szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i jednocześnie źródłem, z którego wypływa cała jego moc” (NMI 35)[4]. W tym kontekście nabiera szczególnego znaczenia, nie tylko przypominanie katechizowanym o motywowanym wiarą obowiązku uczestniczenia we Mszy św., którego wypełnienie powinno być dla każdego ochrzczonego sercem niedzieli (NMI 36), ale również pouczanie ich o samej niedzieli, przeżywanej jako specjalny dzień wiary, dzień zmartwychwstałego Pana i daru Ducha Świętego, prawdziwa Pascha tygodnia (NMI 35).