Katecheza osób z upośledzeniem umysłowym. Propozycja metody wspierającej rozwój religijny

Specyfika kształcenia dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym polega na wychowaniu i nauczaniu całościowym, zintegrowanym, opartym na wielozmysłowym poznawaniu otaczającego świata - w całym procesie edukacji. Działania edukacyjne mogą nie wykraczać poza pewien obszar, zaspokajając specyficzne potrzeby i możliwości edukacyjne tych uczniów. Dziś nikt teoretycznie nie kwestionuje prawa osób niepełnosprawnych do rozwoju we własnym tempie, ale można jeszcze zauważyć problemy z uwzględnieniem tego prawa podczas ustalania kierunków pracy z uczniem. Z tego powodu podstawa programowa nie przypisuje kolejnym etapom edukacyjnym w szkole podstawowej i gimnazjum odrębnych celów i nie wyróżnia dla nich odrębnych zadań ani treści nauczania. Działalność edukacyjna szkoły (dydaktyczna, wychowawcza i rewalidacyjna) opiera się na indywidualnych programach edukacyjnych, ustalonych dla każdego ucznia na podstawie wielospecjalistycznej oceny poziomu jego funkcjonowania i zawierających realne, szczegółowe cele, zadania i treści, mieszczące się w strefie najbliższego rozwoju ucznia, które pozostają w zbieżności z celami, zadaniami i treściami podstawy programowej. Ze względu na rodzaj niepełnosprawności, jego stopień, etiologię i czas powstania, zróżnicowanie osób niepełnosprawnych jest ogromne. Tym samym proces usprawniania i włączania w życie społeczne przebiega wielotorowo ^[ 1 ]. Istnieje wiele metod pracy z tymi osobami; metody te ulegają stałym modyfikacjom i udoskonaleniom, na dodatek w literaturze spotyka się doniesienia o skuteczności coraz to nowych wynalazków