Kolczyk w nosie... I co dalej? Jak pracować z młodzieżą trudną?

Trzy kolczyki w uchu, agrafka i jeszcze jeden w nosie. Papieros w ręce, puszka z piwem w drugiej, a do tego baniaczek pełen wina, stojący przy nodze. To takie normalne... Luzik! Jest cool! Odlotowa atmosfera! Szokują stroje, zachowanie, słowa... Nic dziwnego, to przecież Przystanek Woodstock! Przystanek dla tysięcy młodych, "kolorowych" ludzi. Jak do nich dotrzeć? O czym rozmawiać? Jak z nimi pracować? Takie pytania stawiają sobie nie tylko ewangelizatorzy przyjeżdżający na Przystanek Jezus, ale także nauczyciele, katecheci i wychowawcy pracujący w szkołach. Przecież to dwieście tysięcy ludzi nie pojawia się na Przystanku Woodsock znikąd. A co najważniejsze, nie rozpływa się w tumanach woodstockowego kurzu, ale wraca do naszych miast, szkół, gdzie przychodzi na katechezę i (...) co dalej? Dalej bywa różnie. Niektórzy katecheci traktują ich jak powietrze: "Jak już jesteś, to bądź, bylebyś nie przeszkadzał. I najlepiej nie mów nic, bo twoje poglądy mogą zgorszyć bardziej pobożną część klasy". Inni mówią: "Dostosuj się, nie będziemy tolerować twojego stroju, zachowania i języka..." Są jednak tacy, którzy próbują coś z nimi robić. Z całą pewnością wielu katechetów pyta, jak pracować z młodzieżą, która nie mieści się w ogólnie przyjętych ramach i jest określana mianem "młodzieży trudnej". Oczywiście szukanie jednej uniwersalnej metody, którą można by zastosować jest daremne, ponieważ tyle jest metod, ilu uczniów. Można jednak dzielić się swoim doświadczeniem takiej pracy, co niniejszym czynię, mając nadzieję, że może będzie to inspiracją dla tych, którzy zadają sobie podobne pytania. Wszyscy pracujący z młodzieżą musimy być świadomi, że dalsza część Woodstocku dzieje się w naszych szkołach.