Kryzys wychowania (także) religijnego

Poproszono mnie o ten artykuł, zostawiając „wolną rękę”: „Może być i esej do Forum”, więc... niech będzie „forumowo” i katechetycznie, od przykładu zaczynając. W zeszłym tygodniu (nie muszę sobie dokładnie przypominać kiedy, bo takie sytuacje zdarzają się często, jak sądzę, nie tylko w moim mieście), wracając z katechezy, zobaczyłem dwóch chłopców z drugiej, może trzeciej klasy. Jeden z nich taszczył wielki tornister, który wyraźnie odchylał go do tyłu (w końcu wiedza ma swoją wagę). Pewnie nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że idący chodnikiem uczniowie zabawiali się swoiście. O tej zabawie świadczyły raz po raz powtarzające się głuche odgłosy. Chłopcy wpadli na pomysł (może z zazdrości, może dla „podniesienia adrenaliny”), by oznaczyć trasę swego przejścia. W związku z tym każdy zaparkowany samochód... kopali z całej siły! Stąd te odgłosy. Kopnięcie w blachę skutkowało ponadto charakterystycznym znakiem – śladem, z którym właściciel danego samochodu mógł mieć później pewien problem. Kiedy zorientowałem się, na czym polega „nowa zabawa”, i chciałem interweniować, chłopcy byli już daleko, zresztą widok „czarnego w sutannie” wyraźnie przyspieszył ich kroki, ratując w ten sposób kilka samochodowych karoserii. Pozostając nieco w „powypadkowym szoku”, z mocniej bijącym sercem, stawiam dziś to pytanie: Czyj to jest jeszcze problem, oprócz właścicieli zniszczonych samochodów?”