Kultura języka na lekcji religii

Mówiąc o kulturze, gotowi jesteśmy przyporządkować ten wyraz zachowaniu bądź dorobkowi materialnemu i umysłowemu człowieka, grupy etnicznej, społecznej, środowiskowej. Wyraz kultura oznacza współcześnie (zgodnie z rejestracją w Uniwersalnym słowniku języka polskiego) przede wszystkim: (1) ‘całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, wytworzonego w ogólnym rozwoju historycznym lub w jego określonej epoce; również: poziom rozwoju społeczeństw, grup, jednostek w danej epoce historycznej’; ale także (2) ‘stopień doskonałości, sprawności w opanowaniu jakiejś specjalności, umiejętności itp., wysoki poziom czegoś, zwłaszcza rozwoju intelektualnego, moralnego’ oraz (3) ‘umiejętność obcowania z ludźmi; ogładę, obycie, takt’ ^[ 1 ]. Pojawił się on w polszczyźnie pisanej w pierwszej połowie XIX wieku jako termin filozoficzny o treści: ‘uprawa, uprawianie czegoś’ oraz ‘wpływ przeobrażający, wywierany przez człowieka na udoskonalenie spraw ludzkich i przystosowanie warunków otoczenia do jego potrzeb; ogół wytworów ducha ludzkiego’ ^[ 2 ]. Dość szybko zaczęło w polszczyźnie funkcjonować również jego znaczenie przenośne, obrazujące ludzi oświeconych, inteligentów i inteligencję ^[ 3 ].
    Dziś mówi się o kulturze ludowej, narodowej, obcej, rodzimej; o kulturze wysokiej, niskiej, dużej, małej; umysłowej; językowej, literackiej, muzycznej, teatralnej itd. Człowiek może być kulturalny, odznaczać się dużą kulturą, zachowywać się kulturalnie.