Liturgia w katechezie parafialnej i szkolnej nauce religii

Zasadniczo dopiero po dziesięciu latach od powrotu nauki religii do polskiej szkoły w 1990 roku pojawiła się wyraźna dyskusja na temat charakteru owych zajęć. Główny problem w tej dyskusji[1] dotyczył odpowiedzi na pytanie, czy są to lekcje religii, czy jest to nadal katecheza, która została przeniesiona z parafii do szkoły[2].

W świetle nauki zawartej w oficjalnym dokumencie Kościoła powszechnego, jakim jest „Dyrektorium ogólne o katechizacji”[3] oraz w dokumentach katechetycznych Kościoła w Polsce takich jak: „Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce”[4], „Podstawa programowa katechezy Kościoła Katolickiego w Polsce”[5] oraz „Program nauczania religii”[6] bezzasadne okazują się dyskusje mające na celu dowodzenie tożsamości między religią powracającą do polskiej szkoły a katechezą parafialną. Wyżej wymienione dokumenty Kościoła w sposób jednoznaczny wskazują na własny charakter nauczania religii w szkole oraz katechezy. Zarówno katecheza, jak i nauka religii w szkole mają własne cele i zadania[7]. „Relacja między nauczaniem religii w szkole i katechezą jest relacją zróżnicowania i komplementarności”[8]. Nauka religii w szkole jest częścią katechezy, ale jej nie wyczerpuje. „Dyrektorium ogólne o katechizacji” z 1997 roku - precyzując terminologię - wyjaśniając cele i zdania nauki religii w szkole oraz katechezy, a jednocześnie odwołując się do wcześniejszych dokumentów katechetycznych, ujawnia jak na przestrzeni historii dokonuje się w Kościele ewolucja polegająca na stopniowym rozwoju pojmowania jego ewangelizacyjnej misji, dostosowanej zawsze do konkretnych warunków życia ludzi. Dla każdego, kto chce odpowiedzialnie uczestniczyć w ewangelizacyjnej misji Kościoła, postulaty zawarte w oficjalnych dokumentach katechetycznych są zobowiązującym punktem odniesienia.