Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne - aspekt teoretyczny

Metoda Ruchu Rozwijającego została stworzona przez Weronikę Sherborne, angielską nauczycielkę tańca i ruchu. Jako bazę dla metody wybrała ona wczesnodziecięce zabawy rodziców z dziećmi. Podstawą teoretyczną metody były wybrane aspekty teorii ruchu nauczyciela W. Sherborne – Rudolfa von Labana[1].

W Polsce MRR została rozpowszechniona poprzez badania prowadzone głównie na Uniwersytecie Gdańskim[2], organizowanie kursów[3] oraz liczne publikacje polskich autorów.

Nazwa metody – Ruch Rozwijający – zawiera jej główne założenia, to znaczy rozwijanie za pomocą ruchu świadomości własnego ciała i otaczającej nas przestrzeni, dzielenie przestrzeni z innymi osobami, a także nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu za pomocą ruchu i dotyku[4]. W metodzie tej szczególny nacisk kładzie się na wyrównanie rozwoju sfery ruchowej, kształtowanie umiejętności nawiązywania pozytywnych relacji z innymi osobami poprzez wspólne doświadczenia ruchowe. Istotne jest również budowanie i umacnianie zaufania do siebie i innych, a także kreatywne wyrażanie siebie.