Młody ksiądz i młodzi, czyli jak tu z nimi pracować...

Mam przyjaciela księdza. W czwartej klasie liceum poczuł powołanie. Wybrał więc drogę kapłańską, drogę, na której miał spotykać różnych ludzi. Tak to widział, kiedy miał dziewiętnaście lat. Owi "ludzie" jawili mu się jako dość nieokreślona, niejednostkowa materia. Częściej chyba myślał wówczas o sobie, o swoim życiu niż o innych: o sobie za ołtarzem, w konfesjonale, o sobie, kiedy będzie spotykać się z rodziną, z kolegami. Widział siebie jako księdza w parafii, na kolędzie, na pielgrzymce. Na pewno nie marzył o pracy w szkole. Następne lata spędził w seminarium. Może już nie tak izolowanym, jak to dawniej bywało, ale jednak... wśród chłopaków takich jak on, tworzących dość jednolitą grupę kulturową. Świat na zewnątrz, zwłaszcza świat szkoły i ulicy, stawał się coraz bardziej odległy, trochę straszył z ekranu TV, pozostawał jednak poza murami uczelni. Po sześciu latach mój przyjaciel przestał być klerykiem, stał się młodym księdzem. Pochodził z niewielkiej miejscowości. Chodził do małej szkoły; w piłkę, i owszem, grywał, ale wolał czytać. Taki mól książkowy. Niski, nieśmiały, małomówny. Teraz znalazł się w dużym mieście, w parafii liczniejszej niż jego rodzinna miejscowość. Proboszcz przydzielił mu msze dla dzieci (bo komuż, jak nie młodemu), jakąś grupę młodzieży, chyba ministrantów, bo kto jeśli nie on lepiej poradzi sobie z tymi prawie-rówieśnikami) i... dwadzieścia trzy godziny katechezy w pobliskim gimnazjum.