Muzyka na katechezie. Korelacja lekcji religii z wychowaniem muzycznym

Życie człowieka od samych początków związane jest z rozwojem muzyki. Nawet jeżeli przyjmujemy oczywisty i zrozumiały dla każdego chrześcijanina fenomen muzyki, jako daru stworzonego i pochodzącego od Boga – czego wymownym odzwierciedleniem jest zakorzeniona w filozofii greckiej średniowieczna koncepcja Musica mundana ^[ 1 ] – to człowiek jest tym, który ją „odkrywa”, przekłada na konkretny, choć w przypadku muzyki najbardziej asemantyczny, a zarazem najbardziej osobisty, język ludzki. Wynikająca z tego wieloznaczność rzeczywistości muzycznej pociąga za sobą trudności w jednoznacznym i precyzyjnym zdefiniowaniu muzyki, tym bardziej, że jej rozumienie było różne w poszczególnych epokach historycznych. Trudno ponadto przyjąć jedną definicję do wszystkich, spotykanych dziś przejawów muzyki, rozpiętych pomiędzy szeroko rozumianą „klasyką” (dawną i współczesną) a różnymi formami „rozrywki”. Ogólnie możemy jednak przyjąć, że muzyka, jako „sztuka łączenia dźwięków” jest niewątpliwie wydarzeniem kulturowym i jako taka należy do szeroko rozumianych dóbr kultury. To zaś wystarczająco tłumaczy, dlaczego winna znaleźć się również w polu zainteresowania katechezy. Celem niniejszego artykułu jest zwrócenie uwagi na potrzebę, a nawet wręcz konieczność uwzględnienia muzyki w szkolnym nauczaniu religii, a także wskazanie jednej z możliwości jej wykorzystania w tym zakresie. Dodajmy jeszcze, iż w centrum naszego zainteresowania będzie jedynie jeden z nurtów sztuki muzycznej, jaki tworzą pochodzące różnych epok wartościowe kompozycje do tekstów religijnych.