Na misji w trzeciej gimnazjalnej, czyli o inkulturacji na lekcjach katechezy

Misjonarz - lub misjonarka - to osoba świecka lub duchowna, podejmująca pracę w środowisku odmiennym kulturowo od jej własnego. Często jest to świat zaniedbanych duchowo chrześcijan lub pogan, a nawet osób wrogich wierze i Kościołowi. Ten, który wchodzi w takie środowisko, musi liczyć się z niechęcią, agresją, prowokacją sięgającą nawet profanacji. Nawiązuje kontakt z ludźmi o odmiennych strojach, języku, poczuciu wartości i estetyki, często żyjącymi w obcych mu warunkach. Poza niesieniem Słowa Bożego, misjonarz (misjonarka) musi pomagać swoim podopiecznym w zmaganiach z biedą, ciemnotą, brakiem podstaw higieny i kultury zdrowotnej. Musi udać się do innego świata. Czy opis ten dotyczy tylko tych, którzy po wielu latach studiowania egzotycznych języków i obyczajów przez morza i bezkresne przestrzenie udają się na inne kontynenty, odległe lądy, do wiosek w dalekiej Afryce lub na Syberii? Czy nie wystarczy przejechać przez miasto do peryferyjnej dzielnicy, zwanej przez miejscowych - dla podkreślenia egzotyki tego miejsca - Kongiem, Kambodżą, Pekinem albo Diabelskim Trójkątem? Wejść do lokalnego, tzw. "rejonowego" gimnazjum, do klasy trzeciej "F" czy "J" na lekcję katechezy?