Polska katecheza i Internet. Zagadnienia wstępne

    W ostatnich latach coraz częściej uważa się, że młodzi ludzie, rozmawiając "nowymi językami" - dla pokolenia starszego nieznanymi, staną się dla tych drugich coraz bardziej dalecy. Uczniowie to swoiści poligloci, którzy oprócz slangu, języków obcych z powodzeniem posługują się językiem mediów. Ten ostatni obejmuje nie tylko angielskojęzyczne ikonki, ale również język znaków wykreowanych, język emocji w znakach zwanych emotikonami ^[ 1 ]. Poprzez telefony komórkowe, palmtopy, komputery młodzi poznają przyswajają sobie język nowej, medialnej rzeczywistości. Obraz i słowo stają się dla nich ważniejsze niż obsługa klawiatury komputera, która nie wymaga edukacji, lecz jedynie cierpliwości. Młodzi nie mają zatem oporów, by uczyć się w e-learningu, są bowiem do tego już w pewnej mierze przygotowani ^[ 2 ]. Doświadczenia katechetów, badania przeprowadzone na podstawie witryn internetowych czy Gadu-Gadu unaoczniają, że młode pokolenie potrafi bardzo dobrze poruszać się w nowej technologii. Nowoczesna edukacja nie może nie dostrzegać tych medialno-kulturowych przemian. Nie mają one znamion mody, która przeminie, to nie jest wirtualny problem, to szeroko rozlewające się zjawisko określane globalizacją komunikacji czy społeczeństwem informacyjnym. I jakkolwiek Internet na zawsze pozostanie "protezą" relacji międzyludzkich ^[ 3 ], na pewnych obszarach tychże relacji może okazać się niezwykle pomocny. Szczególnie kiedy pierwszy kontakt ma charakter wirtualny, z czasem może doprowadzić obie strony wirtualnej rozmowy do kontaktu rzeczywistego. Ale powracając do pierwotnej myśli, Internet doceniany jest coraz bardziej w szeroko rozumianej e-edukacji ^[ 4 ].
    Niniejszy artykuł podejmuje problematykę e-learningu w różnych jego odmianach, i specyfice, a także: e-nauczania, katechetycznych witryn, projektu umiejętnego łączenia przez ucznia treści podręcznikowych z zasobami Internetu.