Powołanie do człowieczeństwa

(Ps 8,5-10)

Człowiek pozostaje w szczególnym związku z Bogiem. Bóg powołał człowieka do istnienia, a uczynił to z miłości mocą swojego słowa. „Zrodził” człowieka słowem. „Zrodził” na swój obraz i swoje podobieństwo. Owo „dzieło” Boga jest bardzo dobre (Rdz 1,31). W ten sposób człowiek stał się podobizną Boga; Jego ikoną (gr. ikon – obraz, wizerunek, podobizna); ikoną „napisaną” słowem Boga. Człowiek nosi w sobie „niezmywalny szkic” swojego Twórcy, „wpisany” w najgłębsze tajniki człowieczeństwa. Wszystkie „elementy” ludzkiego istnienia pochodzą więc od Boga i w Nim mają swój początek. Fakt zrodzenia z miłości czyni miłość podstawą wszelkich dalszych relacji Boga z człowiekiem.