Wychowanie chrześcijańskie wobec współczesnego dyskursu o istocie wychowania

Problematyka wychowania od wieków inspiruje pedagogów do tworzenia nowych teorii, poszukiwania sposobów i środków, które pozwolą uzyskać maksymalne efekty w procesie osiągania przez wychowanka pełni osobowej dojrzałości. Wielość pojawiających się – szczególnie w ostatnim stuleciu – nowych systemów pedagogicznych świadczy o głębokiej trosce, jaką wzbudza wychowanie. Dyskurs o istocie wychowania trwa, ponieważ wychowanie jest integralnie sprzężone z egzystencją człowieka; jest jednym z wielu oddziaływań międzyludzkich; składnikiem współtworzącym rzeczywistość człowieka. Wychowanie wpływa na to, kim jesteśmy, i na to jakie jest nasze ludzkie środowisko, w którym żyjemy.

Współczesność, która niesie ze sobą szybkie przemiany – świata i człowieka – domaga się, aby dyskurs o istocie wychowania był prowadzony ustawicznie, bo też zmieniająca się rzeczywistość społeczna, ekonomiczna, polityczna, gospodarcza i kulturalna determinuje nieustanne badania nad człowiekiem i jego przystosowaniem się do owych zmian – również, a nawet przede wszystkim – na płaszczyźnie wychowania. Stąd też w niniejszym opracowaniu podejmuję zagadnienie wychowania chrześcijańskiego w kontekście ludzkiego egzystencjalizmu, generującego aksjologiczny – niezmienny wymiar osobowego „ja” jako podmiotu oddziaływań pedagogicznych