Wypada mieć nadzieję, że żadna z osób rozpoczynających lekturę niniejszego tekstu nie liczy na uzyskanie odpowiedzi jednoznacznej, która nie podlega dyskusji. Takie rozstrzygnięcie tutaj nie nastąpi. Zresztą chyba nikt myślący po katolicku nie spodziewa się tego. Przyglądając się kwestii palenia papierosów z perspektywy teologiczno-moralnej, nie trudno wskazać te faktory, które jawią się jako istotne przeszkody na drodze do nieba, czyli – mówiąc bardziej teologicznym językiem – do zbawienia.

Chociaż uprawianie sportu słusznie jawi się jako działanie z zasady pozytywne i moralnie uzasadnione, bo korzystne dla integralnego rozwoju osoby[1], to jednak trudno nie dostrzec, iż niekiedy takie wartościowanie okazuje się być niewłaściwe[2]. Chodzi o przypadki, w których uprawianie sportu przestaje być traktowane jako środek do celu, nie wpływa na rozwój człowieka i jego autentyczne, całościowo rozumiane, dobro[3], sprzyjające osiągnięciu ostatecznego i tym samym podstawowego sensu ludzkiej egzystencji[4], a staje się celem samym w sobie, któremu zostają podporządkowane inne obszary życia.