Kiedy złościmy się, często zaprzeczamy, mówiąc: „Wcale się nie złoszczę”. Zwykle również i te słowa wypowiadamy ze złością. Mówimy: „Jestem spokojny, nie unoszę się”, ale nasza twarz, a nieraz całe ciało mówią zupełnie coś innego. Aby radzić sobie ze złością, nie musimy jej w sobie tłumić. Nielogiczne jest jednak zaprzeczanie i mówienie, że się nie złościmy, że nie straciliśmy cierpliwości, gdy ją rzeczywiście straciliśmy. Panowanie nad złością polega na odpowiednim wyrażaniu swojego gniewu, tak aby nikogo nie poniżyć i nie zranić..

Poniższa propozycja zajęć pomoże uczniom uświadomić sobie, jak zachowują się, gdy się złoszczą, gniewają

Tematem niniejszego artykułu[1] jest poszukiwanie skutecznych sposobów interwencji wychowawczej w sytuacji, kiedy uczniowie wagarują. Najpierw przyjrzymy się przykładowym sytuacjom tego typu, potem poszukamy odpowiedzi na pytanie o cele interwencji w takich przypadkach, a na koniec zastanowimy się, jak w takiej sytuacji przeprowadzić skuteczną interwencję wychowawczą.

 

– uświadomienie nowym uczniom, dlaczego w szkole obowiązują tzw. mundurki szkolne (oficjalne/obowiązkowe stroje);

– pokazanie, jaki sens wychowawczy ma wymaganie dostosowywania stroju do sytuacji.

Czas: godzina lekcyjna.

Uwaga! Ponieważ uczniowie często nie prowadzą zeszytów do godzin wychowawczych, zapisy pozostają na tablicy. Zachęcamy jednak do wprowadzenia notatników – wówczas uczniowie będą mogli sporządzić tradycyjną notatkę z lekcji lub zakończyć ją krótką pisemną refleksją.

Cel zajęć: zwiększenie motywacji ucznia do nauki poprzez naukę prowadzenia wewnętrznego dialogu.

Grupa docelowa: uczniowie klas gimnazjalnych i licealnych.

 

Nauczyciel rozpoczyna zajęcia od pogadanki z uczniami na temat motywacji do nauki, stawiając im pytania:

– Na jakie trudności napotykacie w indywidualnej nauce, w przygotowywaniu się do lekcji i opanowywaniu nowego materiału?

– Co, oprócz oceny w dzienniku i stopnia na świadectwie, motywuje was do indywidualnej nauki?

Następnie nauczyciel omawia niektóre czynniki motywujące ucznia do pracy: ciekawość, chęć zrobienia na kimś wrażenia, pragnienie zostania ekspertem w jakiejś dziedzinie, potrzeba bycia zadowolonym z siebie, perspektywa nagrody, wcześniejsze sukcesy w danej dziedzinie, pokazanie innym, że potrafię odnieść sukces.