Adresat: uczniowie klas podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych; do przeprowadzenia zarówno podczas zajęć lekcyjnych, jak i rekolekcji.

– wzbudzenie w uczniach pragnienia bycia osobą szlachetną, szczerze zatroskaną o innych, szczególnie najbliższych;

– kształtowanie postawy nieobojętnej na los drugiego człowieka, postawy bezinteresowności; potępienie znieczulicy.

Propozycję można również wykorzystać w trakcie przygotowania uczniów do świąt Bożego Narodzenia, w czasie, w którym obdarowujemy najbliższych – ale też i innych potrzebujących – tym, co może sprawić im radość.

Ojciec Wacław uczy zaledwie trzy lata. Postury nieszczególnej, szczupły, drobny. Uczy w rejonowym gimnazjum, w podmiejskiej dzielnicy o złej sławie, w czterdziestoosobowych klasach, do których uczęszczają dzieciaki z ponurych blokowisk. Ojciec Wacław, idąc na lekcję, nigdy jednak nie odczuwa niepokoju.

Poniedziałek, czwarta godzina lekcyjna. Za chwilę zajęcia z III B, która doprowadziła do płaczu już niejedną nauczycielkę. Ojciec, idąc do sali, nie kluczy między grupkami zagadanych uczniów. Głowę trzyma wysoko, kroczy pewnie i energicznie. Uczniowie jakoś w porę się usuwają. Jeżeli na drodze stanie mu para gaduł, które go nie zauważą, mówi głośno i wyraźnie „przepraszam” i nadal podąża wyznaczoną drogą.