ROZMOWA  INDYWIDUALNA  W  SYTUACJI  ZŁAMANIA  ZASAD

Na łamach "Katechety" prezentowano już kilka metod dramowych: list, scenka improwizowana, rzeźba (nr 4-5), wywiad i artykuł prasowy (nr 8). Obecnie przedstawione zostaną: telegram i kolorowa ilustracja pantomimiczna. Relacje z praktyki będą dotyczyć metod opisanych w obecnym numerze, jak i metod dramowych opisanych wcześniej.

W ostatnim artykule opisane zostały przekonania i uczucia utrudniające, czasem wręcz uniemożliwiające, właściwe postępowanie katechety podczas wprowadzania porządku. Jeśli katecheta chce stać się w działaniu "twardszy od diamentu i czulszy od matki", musi przepracować te wewnętrzne bariery. Konieczne jest podjęcie przez niego samowychowania. Centralne pytanie, jakie rodzi się w tym kontekście, brzmi - co powinno być celem tego samowychowania? na co ukierunkować prace nad sobą?

W numerze 2/98 "Katechety" opisanych zostało kilka metod prowokowania twórczego myślenia. Obecnie przedstawione zostaną kolejne metody z tej grupy: słowa-klucze, powiązania, synektyka.

Bycie "twardszym niż diament i czulszym od matki" jest trudne. Nie jest bowiem łatwo stać na straży ustalonych zasad i jednocześnie budować więź przyjaźni z uczniami. Na pierwszy rzut oka wygląda to na sprzeczność: albo stawianie wymagań, albo poszukiwanie porozumienia. Najłatwiej wpaść w którąś z tych skrajności i być jednostronnym. Zintegrowanie w sobie tych dwu nastawień, połączenie tych dwu umiejętności wymaga wysiłku i systematycznej pracy nad sobą. Inaczej mówiąc, konieczne jest podjęcie samowychowania. Pytanie, jakie się w związku z tym nasuwa, brzmi - w jaki sposób ta praca nad sobą ma wyglądać?

 Wprowadzanie porządku wymaga z jednej strony twardego stania na straży ustalonych zasad, jak również zbudowania z grupą więzi emocjonalnej. W jaki sposób budować tę więź z uczniami? Czy jest to w ogóle możliwe po wcześniejszym przyjęciu postulatu "bycia twardszym niż diament"? Czy można być otwartym, nastawionym na budowanie więzi, stosując w obronie zasad przymus? Aby odpowiedzieć na to pytanie należy sprecyzować czym jest więź emocjonalna. W uściślaniu tego pojęcia pomóc może obserwacja istniejących związków emocjonalnych pomiędzy nauczycielami i uczniami. Pozwala ona na dokonanie rozróżnienia dwu rodzajów (typów) więzi.

Metody aktywizujące można wykorzystywać do pracy nad dłuższymi partiami wybranych tekstów. Kośćcem takich zajęć jest ciągłość centralnego tematu. Wielość metod ma służyć naświetleniu z różnych stron centralnego wątku. Takie zajęcia mają strukturą składającą się z dwóch elementów. Pierwszy z nich to narracja czyli snucie opowieści o wydarzenia rozciągniętych w czasie. Drugi element to aktywizacja czyli aktywne poszukiwanie odpowiedzi na postawione zadanie. Po zarysowaniu w narracji problemu następuje swoista "wyrwa", "okno" pozwalające na aktywność grupy. W strukturze tej przeplatają się w ten sposób dwie formy: podająca i poszukująca. ^[ 1 ]