Tematem niniejszego artykułu[1] jest poszukiwanie skutecznych sposobów interwencji wychowawczej w sytuacji, kiedy uczeń (wychowanek) kradnie. Najpierw przyjrzymy się kilku przykładowym sytuacjom tego typu, następnie poszukamy odpowiedzi na pytanie o cele interwencji w przypadku kradzieży dokonanej przez ucznia (wychowanka), a na koniec zastanowimy się, jak w takiej sytuacji przeprowadzić interwencję wychowawczą, aby osiągnąć założone cele.

Licealiści – zapytani na lekcji religii, na jakie pytania chcieliby usłyszeć moją odpowiedź lub na temat jakich kontrowersyjnych zagadnień chcieliby znać moje zdanie – byli zwykle monotematyczni. Dlaczego współżycie seksualne przed ślubem jest złe? Dlaczego księża nie mogą się żenić? Dlaczego Kościół nie zezwala na rozwody? Czy całowanie się jest grzechem? Pytali o eutanazję, aborcję, antykoncepcję. Pytanie ‘dlaczego’ jest pytaniem o sens i dlatego nie powinno zostać zignorowane, nawet jeśli wydaje się być zaczepką czy prowokacją. Męczyła mnie jednak ich monotematyczność. Czyżby inne kwestie nie interesowały uczniów? A może łatwiej przychodzi im pytać o to, z czym stykają się na co dzień i czego dowiadują się w mediach? Może z lenistwa nie chce im się szukać innych istotnych pytań czy też wmówiono im, że są to kwestie najistotniejsze dla Kościoła? Może wynika to z braku wiedzy na temat tego, czego naucza Kościół? Postanowiłem więc sam przygotować kartki z pytaniami, które rzadziej padają i sprawdzić, czy wzbudzą one w uczniach zainteresowanie? Podobno dobrego nauczyciela poznaje się po tym, jak zadaje pytania, a nie po tym, w jaki sposób udziela na nie odpowiedzi. Postanowiłem sprawdzić się w tej sokratejskiej sztuce.

 

Poniższe treści oraz pomysł na formę zajęć proponuję wykorzystać w kontekście takich celów edukacyjnych, jak odnajdywanie własnego miejsca w świecie i odczytanie Bożego planu, osobistego powołania. Punktem wyjścia jest tutaj imię, a punktem dojścia – tożsamość człowieka. Zanim zapoznamy uczniów z treścią katechezy, możemy porozmawiać o imionach, jakie otrzymali na chrzcie, o ich znaczeniu i o tym, kto je wybrał. Następnie przeprowadzamy krótki wykład.

 

Tematem niniejszego artykułu[1] jest poszukiwanie skutecznych sposobów interwencji wychowawczej w sytuacji, kiedy uczeń czy wychowanek kłamie. Najpierw przyjrzymy się kilku przykładowym sytuacjom tego typu, potem poszukamy odpowiedzi na pytanie o cele interwencji w przypadku kłamstwa ucznia, a na koniec zastanowimy się, jak w takiej sytuacji przeprowadzić interwencję wychowawczą, aby osiągnąć założone cele.

 

Powyższy cytat pochodzi z książki laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, J.-M.G. Le Clézio, zatytułowanej „Urania”[1] i odnosi się do bajkowej krainy Campos, stworzonej w XX wieku na wzór dawnych społeczności Ameryki Południowej. W Campos nie ma szkoły, a dzieci uczą się życia od starszych i od siebie nawzajem, pracując, bawiąc się, obserwując gwiazdy. Mieszkańcy tej utopijnej krainy posługują się stworzonym przez siebie językiem, niezrozumiałym dla nikogo z zewnętrz, są szczęśliwi i żyją w harmonii z naturą. Czują się po prostu sobą.

Tematem niniejszego artykułu[1] jest poszukiwanie skutecznych sposobów interwencji wychowawczej w sytuacji, kiedy uczeń odmawia wykonania polecenia[2]. Najpierw przyjrzymy się kilku przykładowym sytuacjom tego typu (także z obszaru pozaszkolnego), potem poszukamy odpowiedzi na pytanie o cele interwencji w tego typu sytuacjach, a na koniec zastanowimy się, jak w takiej sytuacji przeprowadzić interwencję wychowawczą, aby osiągnąć założone cele.

 

Tematem niniejszego artykułu[1] jest poszukiwanie skutecznych sposobów interwencji wychowawczej w sytuacji, kiedy uczniowie zakłócają tok zajęć przez drobne działania, które nie są związane z tematem lekcji - rozmowy lub koncentrowanie się na innych czynnościach. Najpierw przyjrzymy się kilku przykładowym sytuacjom tego typu, potem poszukamy odpowiedzi na pytanie o cele interwencji w takiej sytuacji, a na koniec zastanowimy się, jak przeprowadzić interwencję wychowawczą, aby osiągnąć założone cele.