W centrum „Wyznania wiary" znajduje się część poświęcona osobie Jezusa Chry­stusa. Jest to jednocześnie najważniejsza grupa artykułów Credo, i to nie tylko ze względu na swoje centralne usytuowanie. Spojrzenie na jej proporcję w stosunku do pozostałego tekstu ukazuje, że zajmuje ona największą część „Wyznania wiary". Stanowi to odzwierciedlenie centralnej roli tajemnicy Jezusa Chrystusa w ramach chrześcijaństwa. Znajdują się tam też licz­ne sformułowania natury teologicznej i filo­zoficznej, który wynikły ze sporów związa­nych z osobą Chrystusa, jakie towarzyszy­ły chrześcijaństwu w okresie powstawania Credo. Chodziło przede wszystkim o rela­cję Chrystusa do Ojca i o Boski charakter Jego osoby.

Wyznanie wiary jest odmawiane lub śpie­wane w atmosferze podniosłości podczas niedzielnej Eucharystii. Stanowi ono swoiste streszczenie podstawowych prawd wiary, ale nie tylko. W cyklu kilku spotkań z tym staro­żytnym i dostojnym tekstem, zastanówmy się nad jego wymową i dzisiejszym znaczeniem.

Najwięcej energii podczas katechezy za­wsze pochłaniała mi walka o to, by przebijać się przez pozory, jakie stworzyli moi ucznio­wie. Pierwszą lekcję w nowej klasie rozpo­czynałem zazwyczaj od tematu: „Maski, któ­re zakładamy w życiu" (patrz: aneks). Miało to być zaproszenie do autentycznego spo­tkania. Byłem oczywiście świadom, że trafny opis najprzeróżniejszych uczniowskich gier i udawania nie rozwiąże problemów automa­tycznie. Praktyka potwierdzała, że lekcja ka­techezy stanowiła długi proces, podczas któ­rego powoli odsłaniały się prawdziwe twarze moich uczniów. Ale również stopniowo wery­fikowały się przekonania, jakie miałem na własny temat i odsłaniały się - niezauważane wcześniej - braki.

Niektórzy uważają, że gdyby gdzieś w mrokach historii zaginęło całe Pismo Świę­te, a ocalała ta jedna przypowieść, o Bogu wiedzielibyśmy i tak bardzo wiele. Różnie by­wa nazywana: przypowieścią o synu marno­trawnym, przypowieścią o miłosiernym ojcu albo też - chyba słusznie - opowieścią o dwóch zagubionych synach. To z pewno­ścią jeden z najlepszych fragmentów świato­wej literatury. Tu każde słowo jest istotne i nie­sie za sobą cały bagaż znaczeń.

Pierwsza część rozważania, zatytułowa­na Krzyż w posłudze katechety („Kateche­ta" nr 3/2003, s. 60) opisywała trzy sytuacje kryzysowe, które mogą dotknąć osobę i zakwestionować posługę katechety (du­chownego i świeckiego). W tej części za­mierzam pokazać, że właśnie w tych sytu­acjach jest możliwe odnalezienie auten­tycznej tożsamości i własnej duchowości. Podobnie jak poprzednio, uczynimy to w oparciu o biblijne figury: Hioba, Dawida i Gedeona.

Czy katecheci (duchowni i świeccy) mają własny rodzaj krzyża, to znaczy specyficzny sposób uczestnictwa w losie Jezusa Chrystu­sa? Sądzę, że nie różnią się tu od innych chrześcijan, jakkolwiek to doświadczenie przychodzi do nich szczególnymi drogami. Opierając się na biblijnych figurach Hioba, Dawida i Gedeona, postaramy się opisać trzy sytuacje kryzysowe, które mogą zakwestio­nować tożsamość katechety i podważyć sens jego pracy. Pragniemy opowiedzieć ich historie w taki sposób, aby można było się w nich odnaleźć i czegoś się przez to na­uczyć.

Jak dzisiaj mówić młodym ludziom o świę­tości? Czy w dzisiejszych czasach możemy wzywać naszych uczniów do świętości, nie narażając się na śmieszność i całkowite nie­zrozumienie? A może powołanie do świętości przeraża nas samych i wolimy na ten temat milczeć, chociaż naszym - nie tylko przecież katechetycznym obowiązkiem - jest dążenie do niej i wskazywanie drogi innym?