Kultura ikoniczna a ewangelizacja

Gwałtownemu rozwojowi środków komunikacji masowej towarzyszy obecnie dominacja nowego typu języka i formy w przekazie informacji. Od starożytności aż do naszych czasów dominowała komunikacja oparta na słowie pisanym i mówionym. Obecnie obserwujemy gwałtowne przejście od języka werbalnego do języka ikonicznego, opartego nie na słowie, lecz na obrazie.[1] W konsekwencji współczesny człowiek jest zmuszony do przejścia od wyobraźni werbalnej do wyobraźni ikonicznej. Zjawisko to ma poważne konsekwencje antropologiczne, gdyż między komunikacją werbalną a komunikacją ikoniczną istnieje ogromna różnica, która wpływa na człowieka, a także na jego sposób postrzegania i przeżywania siebie i świata. Fakt ten stanowi wyzwanie dla Kościoła, gdyż domaga się dostosowania komunikacji pastoralnej do możliwości percepcyjnych współczesnego człowieka.