Radosne oczekiwanie na Zbawiciela

Człowieka nurtuje problematyka związana z końcem świata. Jest to otwarcie stawiane lub niewypowiedziane, a cisnące się na usta, pytanie, jak będzie. Biblijna zapowiedź powtórnego przyjścia Chrystusa staje się niekiedy instrukcją dla wybranych, jak mają się zachować. Świat doświadczy jakiegoś wielkiego przewartościowania. To, co wydaje się jak najbardziej stabilne, oczywiste, to, co daje poczucie bezpieczeństwa, nie będzie już takie w dniu przyjścia Pana. Zachwianiu ulegnie wszelki fundament, który człowiek uważa za punkt odniesienia, oparcia. „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy (...). Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte” (Łk 21, 25n). A wybrani? Przede wszystkim mają się nie obawiać. Nie mają się bać, ponieważ nie będą pozostawieni sami sobie, porzuceni. Przychodzący Chrystus jest większy niż wszystkie wydarzenia końca. Ewangeliczny opis końca mówi, że gdy patrzymy na Jego oblicze, mija wszelki strach. On przychodzi, w celu zbawienia swoich. Gdy wszystko wydaje się stracone, On przychodzi, aby dać wszystko - zbawienie. „A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21, 28).