- ks. Wojciech Pikor, Bóg , woda i człowiek. Biblijne scenariusze do katechezy młodzieży, dorosłych oraz formacji biblijnej w parafii

Katecheza – niezależnie od zmieniającej się mentalności adresatów: dzieci, młodzieży i dorosłych oraz uwarunkowań społeczno-kulturowych i eklezjalnych – zawsze czerpie treści orędzia ze słowa Bożego, które jest zawarte między innymi w Piśmie Świętym (por. Ct 27, DOK 94n, PDK 32, 58-61). Perykopy biblijne niosą w sobie istotne treści dla integralnej edukacji religijnej. Zawarta w nich Dobra Nowina wymaga właściwego zastosowania w toku spotkań katechetycznych i formacyjnych, tak by uczestnicy odkryli prawdę Bożą i jej aktualność, a jednocześnie zostali pobudzeni do udzielenia własnej odpowiedzi na treść orędzia, które Bóg kieruje poprzez Słowo, nie tylko do całej ludzkości, ale także do pojedynczego człowieka (por. PDK 58). W związku z tym katecheci i duszpasterze potrzebują odpowiednich pomocy, które – spełniając wymogi metodyczne – interpretowałyby i aktualizowałyby kerygmat biblijny zgodnie z osiągnięciami współczesnej egzegezy. Bardzo dobrze zatem stało się, że nakładem wydawnictwa Święty Wojciech – w serii „Biblioteka »Katechety«” ukazało się opracowanie autorstwa ks. dra hab. Wojciecha Pikora, kapłana diecezji pelplińskiej, zatrudnionego w Katedrze Ksiąg Prorockich na Wydziale Teologii KUL Jana Pawła II. Autor jest znanym i cenionym wśród polskich katechetów i katechetyków biblistą, który, korzystając z osobistego doświadczenia w pracy katechetycznej i duszpasterskiej, potrafi aktualizować kerygmat biblijny i przekazywać właściwy sens tekstu na użytek katechezy i posługi duszpasterskiej.

Recenzowana publikacja zawiera rzetelnie opracowane – tak pod względem merytorycznym, jak i metodycznym – materiały praktyczne do nauczania religii w szkole oraz do katechezy parafialnej (np. dla dorosłych i dla uczestników spotkań biblijnych). Tematyka poszczególnych katechez oscyluje wokół wód biblijnych Starego i Nowego Testamentu. Pozostaje ona w nurcie zainteresowań badawczych ks. W. Pikora. Na całość opracowania składa się 18 scenariuszy biblijnych, opracowanych na kanwie tekstów Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu. Koncentrują się one wokół analizy i interpretacji fragmentów biblijnych o wodach, które – będąc metaforą, symbolem, przenośnią – służą zrozumieniu człowieka (lęków, pragnień) i jego historii zbawienia. Każda z propozycji zmierza do rozwijania wśród katechetów, duszpasterzy i uczestników spotkań zainteresowania tekstami biblijnymi o wodach oraz służy odkrywaniu, bardzo ważnej w życiu każdej osoby wierzącej, wartości egzystencjalnej analizowanych tekstów i rozwijaniu umiejętności dyskutowania na temat biblijnych opisów związanych z wodą. Poszczególne tytuły katechez nawiązują do tekstu biblijnego, który ukierunkowuje tematykę zawartą w danym scenariuszu. Daje się w nich zauważyć logikę i konsekwentne dążenie do realizacji zasad dydaktycznych, np. stopniowania trudności, poglądowości, przeżyciowości, wielostronnej aktywizacji. Pierwsza katecheza zmierza do udzielenia odpowiedzi na pytanie, dlaczego Bóg stworzył wodę. W tym celu Autor analizuje tekst biblijny z Księgi Rodzaju (Rdz 1), starając się ukazać wodę jako dar stworzony przez Boga dla człowieka. Kolejna katecheza, zatytułowana „Po co Bóg zesłał potop?”, nawiązując do analizy narracyjnej i interpretacji fragmentu Pisma Świętego (Rdz 6,5-9,17), ukazuje wody potopu nie tylko jako symbol zniszczenia, ale także jako znak Bożej miłości i nowego stworzenia. W tym kontekście Autor zamieszcza katechezę traktującą o opisanych w Wj 2,15-22 wodach studni, która połączyła ludzi. Ksiądz Pikor wiele uwagi poświęca nie tylko samej interpretacji opowiadania biblijnego o spotkaniu Mojżesza i Sefory oraz Jezusa i Samarytanki (J 4,5-7), ale także odkrywaniu wartości egzystencjalnej tych tekstów. Stąd też konsekwentnie proponuje realizację projektu związanego z rozpoznawaniem współczesnych „studni”, czyli miejsc spotkania z Bogiem i drugim człowiekiem. Cenne wydają się również propozycje zamieszczone w scenariuszu czwartym („Dlaczego Bóg był obecny w znaku wody na pustyni?”). Tak postawiony problem Autor stara się rozwiązać, analizując i interpretując głównie tekst z Księgi Wyjścia (Wj 15,22-16,3; 17,1-7). Zaprasza uczestników katechezy do rozpoznania pustyni jako miejsca poszukiwania i odkrywania obecności Boga w swoim życiu. W scenariuszu piątym ks. Pikor zmierza do udzielenia – głównie na podstawie analizy i interpretacji tekstu biblijnego (Wj 14,10-31) – odpowiedzi na pytanie: „Co symbolizuje przejście Izraelitów przez Morze Czerwone”? W tym celu podejmuje analizę i interpretację nie tylko tekstów biblijnych z Wj 14,10-31, ale także fragmentów czytanych podczas Wigilii Paschalnej (Rz 1,1-22; Wj 14,15-15,15; Iz 54,4a.5-14; Iz 55,1-11; Ez 36,16-17a.18-28; Rz 6,3-11). Opisując znaczenie wody w kontekście Wigilii Paschalnej, akcentuje prawdę, że narracja biblijna o przejściu przez Morze Czerwone ma na celu ukazanie wiary Izraela w Boga, którego działanie Izraelici odkrywają w swoim życiu. Jednocześnie stanowi zachętę do podejmowania przez uczestników katechezy refleksji nad obecnością Boga w ich życiu osobistym. Dobrze zatem stało się, że jako kolejną propozycję Autor zamieszcza scenariusz „Dlaczego słowo Boże jest jak woda dająca życie?” Analizując i interpretując symbolikę Ps 1, zmierza do skonfrontowania jej z tekstami paralelnymi (Pwt 30,15-19; Jr 21,8; Mt 7,13-14; Ps 92,13-15; Syr 24,12-17; Jr 17,7-9; Jr 17,7-8; Ez 47,8-9.12; Hi 21,18; Iz 17,13; Łk 3,16-1) oraz do ukazania wartości egzystencjalnej Ps 1. Ksiądz W. Pikor stara się też ukazać różnorodność sposobów czytania tekstów Pisma Świętego, zwraca uwagę na modlitewną lekturę Pisma Świętego z zastosowaniem metody ruminatio (łac. trawienie), która polega na nieustannym powtarzaniu jednego słowa lub jednego zdania z Biblii. W tym duchu można odczytać kolejną propozycję katechezy, traktującą o poście przemieniającym człowieka w źródło wody. Autor proponuje analizę i interpretację Iz 58,1-12 celem odkrycia znaczenia prawdziwego postu, przemieniającego człowieka. Dalej w scenariuszu pt. „Jak woda wypływa z nowej świątyni?” podejmuje analizę i interpretację tekstu biblijnego (Ez 47,1-12 i J 7,37-39), zwracając szczególną uwagę na wizją Ezechiela o wodzie wypływającej ze świątyni w Jerozolimie. Podaje też aplikacje eklezjologiczne tekstu biblijnego Ez 47,1-12 oraz jego wartość egzystencjalną. Uczestnicy katechezy zostają zaproszeni do odkrywania obecności wody żywej we wspólnocie Kościoła. Na tle wyżej opisanych scenariuszy Autor w kolejnej katechezie proponuje – w świetle tekstu biblijnego Mt 3,5-17 – znaleźć odpowiedź na pytanie, „dlaczego Jezus przyjął chrzest”. Uczestnicy mają możliwość poznania różnicy między chrztem udzielanym przez Jana Chrzciciela a chrztem pochodzącym od Jezusa Chrystusa, jak też odkrywania przyjętego przez Jezusa chrztu jako miejsca objawienia prawdy o Jego Synostwie Bożym i szczególnej więzi z Ojcem, który Go miłuje i ma w Nim upodobanie. Odnosząc treści biblijne do życia uczestników katechezy, Autor zwraca uwagę na moc Ducha Świętego. Równie znacząca w katechezie szkolnej i w duszpasterstwie parafialnym jest kolejna propozycja. Autor w scenariuszu dziesiątym, analizując i interpretując fragment biblijny Iz 55,1-13, zmierza do udzielenia odpowiedzi na pytanie, „w jaki sposób słowo Boże jest podobne do wody”. Z kolei w scenariuszu jedenastym („Dlaczego Jezus uciszył burzę na jeziorze?”) daje się zauważyć wiele interesujących – zwłaszcza młodzieży – zagadnień egzystencjalnych i psychologicznych, opartych na tekstach biblijnych. Autor, posługując się cytatami biblijnymi (np. Ps 127,2; Ps 121,4; Łk 8,22-25; Ps 4,9; Prz 3,24; Koh 5,11; Iz 17,12-14; Iz 50,2-3; Ap 13,1; 21,1; Mt 6,30; 14,31; 16,8; 17,20; Mt 12,20; Iz 42,3; 1 P 1,6-9), dokonuje interpretacji egzystencjalnej tekstu biblijnego o uciszeniu burzy na jeziorze (Mt 8,23-27). Zwraca przy tym uwagę na źródła lęku w życiu człowieka oraz na wyzwalające z samotności działanie Jezusa. Wszystko to słusznie wiąże z wezwaniem do wiary oraz z potrzebą rozpoznania Jezusa jako Pana i Zbawiciela. Kwestie te zostają pogłębione i ukazane w nowej perspektywie w kolejnym scenariuszu, zatytułowanym „Jaką prawdę o sobie objawił Jezus, przemieniając wodę w wino na weselu w Kanie?” Autor proponuje analizę i interpretację egzystencjalną tekstu biblijnego J 2,1-11 za pomocą cytatów biblijnych (np. J 1,19-51; J 2,19; Rdz 1,26-31; Iz 54,6-8; Jr 2,2; Ez 16,8; Oz 2,21-22; 3,1; 1 J 4,8; Pwt 6,5; J 3,22-30; Iz 25,6; Ap 19,6-9; Pwt 28,39.51; Oz 2,10.23-24; J 1,10; Iz 25,6; Ps 104,15; Koh 9,7; Prz 9,11-16; J 2,7,10; J 8,5.52; Mk 7,4; Mt 15,2; J 1,16-17; Mt 9,36; Łk 7,13). Zwraca uwagę na znaczenie Jezusowego znaku i zaproszenie do bycia uczniem Jezusa jak Maryja. Tę problematykę kontynuuje – chociaż z nieco innej perspektywy – w scenariuszu trzynastym, zatytułowanym „Dlaczego Samarytanka pragnęła »wody żywej«?” Odwołując się do różnych pragnień w życiu ludzkim i sposobów zaspokajania jednego z nich – pragnienia miłości, na podstawie analizy tekstu biblijnego J 4, ks. W. Pikor zmierza do ukazania Jezusa jako tego, który zaspokaja wszystkie, najgłębsze pragnienia człowieka, a zwłaszcza pragnienie miłości. Po tak ukierunkowanym tematycznie scenariuszu, słusznie Autor zamieszcza propozycję zatytułowaną „Co to znaczy wierzyć w Jezusa – źródło »wody żywej«?” Poszukując odpowiedzi, analizuje i interpretuje tekst biblijny J 7,37-39, wiele uwagi poświęcając dzisiejszemu wyznawaniu wiary. Jako scenariusz piętnasty zamieszcza propozycję: „Co symbolizuje »woda żywa«, wypływająca z krzyża Chrystusa”? Poszukując odpowiedzi na tak postawione pytanie, Autor analizuje i interpretuje fragment biblijny J 19,28-37. Dąży do ukazania prawdy o „wodzie żywej”, wypływającej z krzyża Chrystusa (J 19,28-37). Wartościowe, zarówno na katechezie w szkole, jak i na spotkaniach formacyjnych w parafii wydają się być przywołane cytaty z „Dzienniczka” siostry Faustyny oraz odwołanie do obrazu Jezusa Miłosiernego. Wszystko to jest trafnie powiązane z ewangeliczną narracją o przebitym boku Jezusa (J 19,28-37). W scenariuszu szesnastym Autor stawia pytanie: „Jak kroczyć z Jezusem po falach przeciwności?” i tak planuje poszczególne działania uczestników katechezy, by – analizując i interpretując tekst biblijny Mt 14,22-33 – mogli odkryć obecność Jezusa w sytuacjach kryzysowych, naznaczonych lękiem i poczuciem opuszczenia. Wszystko to słusznie ks. W. Pikor wiąże z wiarą, która nadaje nowy wymiar ludzkim sposobom przezwyciężania trudności. Przedostatni scenariusz nosi tytuł „Dlaczego wody chrztu to zanurzenie w śmierci Chrystusa, by powstać do nowego życia?” Autor, posługując się cytatami z Pisma Świętego (np. 2 Kor 4,8-11; Ga 2,19-20; 5,24-25; Kol 1,24; Rz 8,14-17; 1 Kor 10,23-24), dokonuje interpretacji egzystencjalnej tekstu biblijnego o wodach chrztu, które są zanurzeniem w śmierci Chrystusa i powstaniem do nowego życia. Cenne wydają się tu nie tylko nawiązania do chrztu każdego z uczestników katechezy, ale także ukazanie dynamiki nowego życia, zapoczątkowanego na chrzcie świętym. Każdy z uczniów zostaje zaproszony do odpowiedzi na pytanie o sens chrztu. Zwieńczeniem całości jest scenariusz osiemnasty, zatytułowany „Co znaczy pragnąć Boga jako wody ze strumienia?” Odwołując się do ludzkich pragnień i sposobów ich komunikowania np. za pomocą emotikonów, Autor – na podstawie analizy i interpretacji tekstów biblijnych (Ps 42-43) – udziela odpowiedzi na pytanie postawione w temacie katechezy. Taka prezentacja problematyki dotyczącej wód biblijnych jest interesująca, a zarazem cenna dla praktyki katechetycznej i duszpasterskiej. Pozwala zdobywać rzetelną wiedzę biblijną i uzdalnia do łączenia jej z doświadczeniem każdego uczestnika katechezy. Tym samym pokazuje istotną, bardzo wysoką jakość merytoryczną propozycji zawartych w recenzowanej publikacji. Ponadto świadczy o kompetencjach metodyczno-dydaktycznych Autora i znajomości aktualnych, znowelizowanych dokumentów programowych do katechezy, w których analiza i interpretacja tekstów biblijnych z zastosowaniem różnych metod aktywizujących uczniów (także metody narratywnej) zajmuje szczególne miejsce. Do takich wniosków prowadzi również analiza strukturalna poszczególnych scenariuszy.

Mimo że są one adresowane nie tylko do katechetów pracujących w szkołach, ale także do duszpasterzy i animatorów grup parafialnych, odpowiedzialnych np. za krąg biblijny w parafii lub za inne wspólnoty formacyjne, uwzględniają założenia metodyczne obowiązujące we współczesnej szkole. Struktura każdego scenariusza jest niemal identyczna. Najpierw Autor opracował tzw. część ogólną, opisując temat, cele katechetyczne – wymagania ogólne, treści nauczania i wymagania szczegółowe, formy organizacji zajęć, metody dydaktyczne, środki dydaktyczne oraz uwagi. Następnie opisał poszczególne etapy zajęć, wyraźnie zaznaczając czynności, które powinny pojawić się jako wprowadzenie, aktywizacja i puenta. Wszystko to potwierdza, iż Autor konsekwentnie stosuje jasne, czytelne i obowiązujące zasady dydaktyczne. Cenna jest również forma zapisu tematu spotkania katechetycznego. Autor starał się zanotować niemal każdy temat w formie otwartego zdania pytającego, które zawierałoby problem i skłaniało uczestników do poszukiwania odpowiedzi.

Na szczególną uwagę zasługuje dostosowanie recenzowanych scenariuszy katechez do znowelizowanej podstawy programowej katechezy oraz do nowej podstawy programowej kształcenia ogólnego. Zgodnie ze znowelizowaną w 2010 roku „Podstawą programową katechezy Kościoła katolickiego w Polsce”[1]ści i umiejętności, które uczeń zdobywa w toku danego spotkania katechetycznego, są opisane, zgodnie z ideą europejskich ram kwalifikacji, w języku efektów kształcenia[4]ń szczegółowych. Tak określone wymagania szczegółowe – zarówno pod względem formy, jak i treści – są zgodne z wyżej wymienionymi dokumentami programowymi katechezy i kształcenia ogólnego. Zastąpiły one dotychczasowe cele operacyjne. Ich novum formalne polega na zastąpieniu deklaratywnie określonych treści, które powinny być przekazane w toku lekcji religii za pomocą ściśle zdefiniowanych standardów wiedzy i umiejętności katechizowanego ucznia, będą one wymagane na koniec każdej jednostki tematycznej. Szczegółowy zapis tego rodzaju wymagań jest pewną propozycją, która ma pomóc katechetom w wyborze tych, które są odpowiednie dla danej grupy i wynikają wprost z planowanej jednostki katechetycznej. Ponadto wymagania szczegółowe stanowią doskonałą pomoc w redagowaniu wymagań niezbędnych w dobrze opracowanym planie dydaktycznym oraz w poprawnie opisanych kryteriach oceniania i wymaganiach na koniec każdej klasy czy etapu edukacyjnego. Dzięki precyzyjnemu określeniu wiadomości i umiejętności ucznia (określenie czynności, sposobów i warunków) można sprawdzić wiedzę i umiejętności katechizowanych, oceniając w jakim stopniu zostały osiągnięte założenia programowe. Ponadto proponowane do każdej jednostki tematycznej wymagania szczegółowe ukazują spójność edukacji religijnej w szkole i jej korelację z kształceniem ogólnym. Świadczą one o umiejętnym – a zarazem szczegółowym, wręcz perfekcyjnym – przełożeniu ogólnych założeń na wiedzę i umiejętności ucznia, które decydują o jego osiągnięciach. Pokazują, w jaki sposób można dokonać przełożenia zapisów ze znowelizowanej podstawy programowej katechezy – podstawy, w której opanowywanie przez uczniów wiedzy w procesie nauczania religii łączy się z kształceniem ich umiejętności w posługiwaniu się tą wiedzą do wyjaśniania treści biblijnych i zastosowania jej w codziennym życiu – na rozwijanie ducha wiary i osobistej więzi z Jezusem oraz kierowanie się rozpoznanymi wartościami w codziennych czynnościach. Ksiądz W. Pikor dobrał odpowiednie, interesujące i wielostronnie aktywizujące katechizowanych procedury osiągania wymagań ogólnych i szczegółowych. Dobrze stało się, że Autor nie podzielił proponowanych wymagań szczegółowych na wiedzę i umiejętności. W ten sposób pozostawił nauczycielom religii dużą swobodę w wyborze proponowanych wymagań i w ich twórczym wykorzystaniu podczas redagowania planu dydaktycznego oraz kryteriów oceniania. Każdy, kto będzie korzystał z propozycji, powinien spośród wielu wybrać kilka określeń wskazujących na wiedzę ucznia oraz integralnie z nią związanych umiejętności. W praktyce zatem szczególnego znaczenia nabiera twórcze podejście nauczyciela religii do wyboru celów katechetycznych oraz odpowiadających im treści nauczania, zapisanych w formie wymagań szczegółowych. Podstawowym kryterium wyboru jest respektowanie możliwości i indywidualnych potrzeb uczniów oraz czasu i miejsca realizacji zajęć katechetycznych. Sama natomiast forma może być ujęta przez nauczyciela religii, tak jak proponują to autorzy znowelizowanej podstawy programowej katechezy, w tabeli – w dwóch kolumnach: pierwsza zawiera opis działań świadczących o posiadanej przez ucznia wiedzy (wiadomościach), druga określa integralnie związane z tą wiedzą umiejętności. Potrzebna są tu jednak kompetencje metodyczne i kreatywność nauczyciela religii.. Daje się w nich zauważyć poprawny metodycznie opis wymaga oraz z podpisaną 23 grudnia 2008 roku, a obowiązującą od września 2009 roku, „Podstawą programową kształcenia ogólnego”[2] w poszczególnych typach szkół, autor cele katechetyczne opisał w kategoriach wymagań ogólnych, a treści nauczania (wiedza) i związane z nimi umiejętności zredagował jako wymagania szczegółowe[3]. Dostosował je do nowych założeń programowych katechezy Kościoła katolickiego w Polsce i obowiązującej od roku szkolnego 2009/2010 korelacji nauczania religii z edukacją szkolną. W związku z tym w redagowanych do każdej jednostki tematycznej celach katechetycznych daje się zauważyć wyraźne, a zarazem poprawne metodycznie, zmiany. Dotyczą one przede wszystkim formułowania celów ogólnych i operacyjnych. Pierwsze, zgodnie ze znowelizowaną podstawą programową katechezy, zastąpiono celami katechetycznymi, opisanymi w kategoriach wymagań ogólnych. Określają one w sposób ogólny aktywność uczestników spotkania, o czym świadczą następujące określenia: „analizowanie”, „rozwijanie”, „odkrywanie”, „interpretowanie”, „nabywanie”. Daje się w nich zauważyć takie ukierunkowanie działań, jakie nauczyciel religii podejmuje wraz z uczniami w toku danej jednostki katechetycznej. Nie ma tu jeszcze wyraźnego określenia efektów kształcenia, co odpowiada celom katechetycznym, zapisywanym w formie ogólnej. Wyraźna zmiana, dostosowana do znowelizowanej podstawy programowej katechezy, została wprowadzona w – następującym po wymaganiach ogólnych – zapisie „treści nauczania – wymagania szczegółowe”. Podobnie jak w znowelizowanej podstawie programowej katechezy i w podstawie programowej kształcenia ogólnego, wiadomo

Recenzując tę cenną merytorycznie, a zarazem poprawną dydaktycznie, pomoc katechetyczną, warto również zwrócić uwagę na kolejne elementy metodyczne proponowanych scenariuszy katechez. Autor zastosował poprawny zapis form organizacyjnych zajęć, wyraźnie oddzielając formę pracy w grupach, pracy zbiorowej, indywidualnej i partnerskiej od proponowanych metod dydaktycznych. Daje się zauważyć, że wyżej wspomniane formy służą organizacji pracy uczestników zajęć – uczniów i nauczyciela religii. Same w sobie nie są metodą, dlatego wymagają zastosowania odpowiednio dobranych metod. Konkretyzacją tego założenia są zróżnicowane sposoby aktywizacji uczestników lekcji religii lub spotkań formacyjnych. Daje się tu zauważyć nie tylko wielość propozycji, ale także wyraźne, zgodne z nowymi tendencjami metodycznymi, dążenie Autora katechez do wielostronnej aktywizacji adresatów katechezy szkolnej i parafialnej. Temu zamierzeniu służą także trafnie dobrane środki dydaktyczne, których znaczna część znajduje się na dołączonej do książki płycie CD. Równie cenne dla katechetów pracujących w szkole są zapisy zamieszczone w punkcie „Uwagi dodatkowe”. Wielokrotnie pojawiają się w nich informacje dotyczące zastosowania i oceniania pracy domowej, które, podobnie jak inne propozycje metodyczne i merytoryczne, wymagają kreatywności nauczyciela religii.

Na podkreślenie zasługuje fakt, że ks. W. Pikor, konstruując poszczególne scenariusze katechez, w doskonały sposób połączył rzetelną wiedzę biblijną z doświadczeniem katechetycznym, a to dało bardzo wysoką jakość merytoryczną i metodyczną zawartych w książce propozycji. Nie ulega wątpliwości, że gdyby bibliści i badacze, zajmujący się innymi dziedzinami teologii (np. moraliści, dogmatycy, kanoniści), zechcieli wspomagać katechezę takimi propozycjami, a katecheci zechcieli poznawać lepiej poszczególne dziedziny wiedzy teologicznej – praca katechetyczna w szkole i w parafii przynosiłaby „plon stokrotny”.

Specyfika tej publikacji oraz wyakcentowanie, zgodnie ze znowelizowaną „Podstawą programową katechezy Kościoła katolickiego w Polsce”, rozwijania w uczniach umiejętności interpretacji tekstów biblijnych, jak też wypowiadania się na ten temat na piśmie i w mowie oraz korzystania z nowoczesnych źródeł informacji dodatkowo jeszcze podnoszą walory edukacyjne poszczególnych, zaproponowanych przez ks. W. Pikora, scenariuszy o tematyce biblijnej. Publikacja wpisuje się bowiem w realizację założeń korelacji nauczania religii z edukacją szkolną. Książka jest ważna dla każdego, kto zajmuje się posługą katechetyczną i duszpasterską – tak w praktyce, jak i w teorii oraz podejmuje próby stosowania współczesnych osiągnięć dydaktycznych w procesie rzetelnego, a zarazem dostosowanego do odbiorców, przekazywania wiedzy teologicznej i wspierania ich w integralnej formacji.

Trzeba mieć nadzieję, iż propozycje katechez, zawarte w recenzowanej publikacji, staną się również – pod względem formalnym i metodycznym – inspiracją dla autorów programów i podręczników, które w niedalekiej przyszłości będą opracowywane zgodnie ze znowelizowaną „Podstawą programową katechezy Kościoła katolickiego w Polsce”.

 

Zamówienia:Dział Sprzedaży i Logistyki, Aleje Marcinkowskiego 1, 61-745 Poznań,; tel. (061) 856 22 81 (-82, -83), fax (061) 856 22 80; sprzedaz@swietywojciech.pl; zamowienia@mojeksiazki.pl; www.mojeksiazki.pl.

 

---