br.Tadeusz Ruciński FSC, Ja, Ty i Anioł. Anielskie podpowiedzi

 

 

Czy umiemy z dziećmi rozmawiać o dobrym zachowaniu? Najczęściej mówimy o tym, co jest złe, co wymaga natychmiastowej interwencji albo nie rozmawiamy wcale, bo nie mamy czasu... A rozmowa z dzieckiem, czytanie dziecku dobrej książki, wzbogacanie zasobu słownictwa i wyjaśnianie pojęć, z którymi dziecko nie styka się na co dzień, to najlepsze działania wychowawcze. Czy nasze dzieci znają takie słowa, jak np. rozwaga, dzielność, hojność, przebaczenie, dobra wola, nadzieja?

Wydawnictwo Towarzystwa Chrystusowego „Hlondianum”wydało ładną i mądrą książkę br. Tadeusza Rucińskiego FSC pt. Ja, Ty i Anioł. Anielskie podpowiedzi (Poznań 2009), przeznaczoną dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Można to odczytać również z ilustracji Renaty Krześniak, które wzbogacają treść książki. Sugestywne obrazki powiązano z treścią narracji; bohaterami opowiadań są zawsze dwie postaci – nieco starszy Kajtek i jego młodsza siostra Majka. Oboje chodzą do szkoły, a ich przygody, dobre i złe doświadczenia stanowią fabułę opowieści, które są komentowane w „anielskich podpowiedziach”. Książkowy Anioł nie wkracza bezpośrednio w życie bohaterów, trzyma się z boku, ale to właśnie on utożsamia wszystkie zalety i podpowiada, jak je w sobie odkryć. Z dziećmi warto porozmawiać o tym, w jaki sposób Anioł „istnieje w książce”? Nawet przedszkolaki dostrzegą go na ilustracji, która otwiera każdą pogadankę. Z pewnością odpowiedzą na pytanie, jak wygląda Anioł gościnności, Anioł wdzięczności czy Anioł mądrości. Dzieci, które potrafią już samodzielnie czytać, zauważą, że słowo Anioł pojawia się w tytule każdego opowiadania i w wierszyku Szept Anioła, zamieszczonym na końcu każdej opowieści, wierszyku, w którymjest zawarta główna myśl opowiadania – ta sama, co w tytule. Co szepce – na przykład – Anioł poszanowania:„Spróbuj szanować / Każdego bliźniego / Coś dobrego i cennego / I przez Boga kochanego…” albo Anioł pocieszenia:„Komuś smutnemu / Zanieś pociechę. / Żeby rozświetlić mu / Oczy i serce”.

Najważniejsze w książce są jednak opowieści fabularne i zachowania głównych bohaterów, dzieci oczekują bowiem ciekawych zdarzeń. Od razu powiedzmy, że bliższa podpowiedziom Anioła jest Majka, a Kajtkowi zdarzają się różne, niekoniecznie dobre, czyny. Czasem oboje robią głupstwa, np. za pożyczone pieniądze kupują od oszusta kupony. Kajtek trochę kombinuje, bo nie wie, jak rozwiązać problem długu, ale wtedy Majka trzeźwo rozsądza o konieczności przyznania się do winy i powiedzenia wszystkiego rodzicom. Anioł uczciwości jest z niej zadowolony, a Majka często występuje w jego roli. Czasami jednak i ona nie podoba się nawet Kajtkowi. Kiedy, na przykład, przebiera się w sukienki mamy i porusza się jak modelka, Kajtek mówi: „wyglądasz jak ruchomy manekin”. Anioł pokory natomiast szepce: „Nie musisz być (…) podziwiana... / Bo Bóg kocha takich, którzy chcą być przy Nim mali”. Fabułę zdarzeń dostosowuje Autor do świata dzieci, zdarzenia rozgrywają się wśród kolegów i koleżanek w środowisku szkolnym. Dzieci są niekiedy wobec siebie okrutne. Kajtek wpadł prawie w depresję, słuchając kolegi, który wypominał mu jego wady. Rolę Anioła przejął wtedy dziadek, ucząc Majkę, że „wady, to są zalety, które się jeszcze nie rozwinęły”.

Omawianą książkę warto czytać nie dla rozrywki czy walorów literackich, które znajdują się na drugim planie, lecz przede wszystkim w celach wychowawczych – aby rozmawiać z dzieckiem i rozwijać jego samoocenę. Książka pomoże niewątpliwie rodzicom i starszemu rodzeństwu, stanowi przydatną pomoc w przedszkolu, w szkole na lekcjach religii, etyki czy języka polskiego.