-ks. Józef Stala, W kierunku integralnej edukacji religijnej w rodzinie. próba refleksji nad nauczaniem Jana Pawła II w kontekście polskich uwarunkowań

 

 

„Kremówki, tak – encykliki, nie” – w ten sposób liczni, złośliwi przedstawiciele mediów w kraju i za granicą komentowali recepcję pontyfikatu Jana Pawła II w Polsce. Hasło brzmi dobrze, ale – jak każde hasło – niesie w sobie wiele uproszczeń, a nawet agresji, na którą nie można się godzić, ulegając gładkości słowa. Dla recepcji „encyklik”, które stanowią najważniejszy wyznacznik pontyfikatu każdego papieża, przynajmniej w trzech ostatnich stuleciach, robiono i robi się dużo. Nie należy także zapominać, że są one głosem profetycznym, w który trzeba się wsłuchiwać ciągle na nowo. Pontyfikat każdego papieża, a zwłaszcza nauczanie, tworzą linię ciągłości, będącą żywą tkanką życia Kościoła. Także pontyfikat i nauczanie papieża Jana Pawła II stanowią bogate dziedzictwo pozostawione Kościołowi powszechnemu, które na długo jeszcze będzie dla niego punktem odniesienia wszelkich działań i refleksji.

Ksiądz Józef Stala ze swoim opracowaniem wpisuje się w nurt refleksji, mającej na celu recepcję nauczania papieskiego w bardzo ważnej i aktualnej dziedzinie, jaką jest edukacja. Szczególnym wyznacznikiem tej recepcji jest odniesienie jej do polskich uwarunkowań. Z całą pewnością można stwierdzić, że taka powinna być dobrze pojęta recepcja, to znaczy ma ona wychodzić od treści uniwersalnej, aby następnie można ją było zastosować do sytuacji konkretnej. W tym znaczeniu praca opiera się na najważniejszym założeniu merytorycznym, jakie można wyznaczyć działaniu, mającemu zapewnić recepcję eklezjalną ważnego aspektu nauczania papieskiego.

Na to ogólne założenie nakłada się – dobrze przeprowadzona – analiza poszczególnych zagadnień, podjętych w kolejnych rozdziałach. Autor omawia więc w swojej rozprawie tło historyczno-doktrynalne edukacji religijnej w rodzinie. Kwestia jest bardzo ważna. Autor ukazuje specyfikę środowiska recepcji oraz pozwala wyznaczyć punkty ciężkości skonkretyzowanych poszukiwań. Te punkty ciężkości są widoczne w rozdziałach poświęconych charakterowi i założeniom edukacji religijnej, teocentryczno-chrystologicznemu oraz personalistycznemu charakterowi tej edukacji. Z pewnością te trzy wielkie tematy stanowią filary wielkiej budowli, jaką jest edukacja religijna w rodzinie. Dlatego też można powiedzieć, iż rozprawa dotyczy tego, co istotne w dziedzinie edukacji religijnej, a jakość podjętej refleksji pozwala stwierdzić, że wnosi ona istotny wkład do zagadnienia, a tym samym poważnie przyczynia się do recepcji nauczania Jana Pawła II. Całość pracy dopełniają dobrze ukazane perspektywy zastosowania treści uniwersalnych.

Księdzu Józefowi Stali można pogratulować przygotowanej, dojrzałej pod każdym względem, rozprawy. Recepcja „encyklik” papieża Jana Pawła II trwa i się rozwija. Należy tylko życzyć sobie, by przygotowana praca spotkała się z twórczym przyjęciem. Autor opracowania teoretycznego – nawet najlepszego – zawsze musi się niepokoić, co z teorii zostanie wprowadzone w życie. Oby w tym przypadku niepokój okazał się niepotrzebny.