Tomasz Pawłowski OP,Przewodnik dla zniechęconych spowiedzią i Mszą świętą

    Rozdział drugi nosi tytuł Czy księża wymyślili spowiedź?. Autor odpowiada na to pytanie podając historię powstania i rozwoju sakramentu pojednania. W rozdziale trzecim: Zanim przystąpimy do Sakramentu Pokuty podaje szereg praktycznych wskazówek. Rozdział zatytułowany To jest najważniejsze porusza bardzo kompetentnie i szczegółowo problem żalu za grzechy. Kolejny temat poruszono w rozdziale Komu może zaszkodzić stały spowiednik? - wypełniają go refleksje dotyczące wyboru stałego spowiednika. Zamknięcie pierwszej części pt. Powrót stanowi wnikliwe omówienie tak ważnej czynności przygotowującej do spowiedzi jaką stanowi rachunek sumienia.

    Nie ulega wątpliwości, że uważne przeczytanie pierwszej części i połączenie jej z refleksją osobistą może przyczynić się do pokonania bariery zagradzającej drogę do sakramentu lub do udoskonalenia jego przyjmowania.

    Druga część książki, zatytułowana Łamanie chleba, rozpoczyna się rozdziałem Czy można uniknąć znudzenia Mszą świętą? Odpowiedź jest pozytywna, lecz trzeba spełnić pewne warunki: znaleźć "swój" kościół, czyli taki, w którym czuję się dobrze, wybrać najbardziej odpowiadającą sobie Mszę, swoje miejsce w kościele, właściwe dojście do kościoła, odkryć Chleb Życia jako swój mszalny pokarm, nie dać się pochłonąć świeckim myślom, wreszcie zrozumieć Mszę świętą. Pomocą w tym zadaniu służy poznanie historii liturgii Mszy świętej oraz treści tekstów, znaków i gestów mszalnych. Aby uniknąć przegranej w kontakcie z Mszą świętą autor zaleca żywy i uważny udział w modlitwach, czytaniach i gestach towarzyszących Łamaniu Chleba. Osobny rozdział autor poświęca tajemnicy przeistoczenia, a przede wszystkim Komunii świętej. Książkę zamyka pytanie Dlaczego Komunia święta jest często nieskuteczna?. Autor odpowiada pozytywnymi radami dotyczącymi przygotowania i przeżywania Komunii świętej.

    Dziełko o. Tomasza Pawłowskiego jest cenną pomocą w godnym i skutecznym przeżyciu obu sakramentów świętych. Mimo że autor we wstępie określa się skromnie jako "duszpasterz praktyczny", to, jak wykazuje dziełko, zna, i to głęboko, teologię obu sakramentów.

Ks. Aleksander Bystry