Dwa dni rekolekcyjne każda klasa przeżywała w oparciu o "Ćwierćland", który został przez nas dostosowany do potrzeb rekolekcyjnych pod nazwą "Kraina Pojednania".

W tym roku odbudowała się moja wiara w sens rekolekcji dla młodzieży. Po wstępnej rozmowie z księżmi w parafii, gdzie miałem głosić takowe, instynktownie czułem jedną rzecz: nie powinienem na nie zapraszać żadnego człowieka, który mógłby z mocą dać świadectwo o żyjącym i działającym Chrystusie. Wydaje mi się, że spektakularna opowieść o przemienionym radykalnie życiu jakiegoś człowieka ma jedną wadę: może być odebrana jako niezwykłe zjawisko; budzić fascynację podobną do szoku na widok człowieka zginającego łyżkę wzrokiem.

Tegoroczne rekolekcje wielkopostne w Zespole Szkół Łączności w Poznaniu odbyły się od 2 do 4 marca br. i prowadził je ks. Przemysław Kompf z parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Naramowicach. Przygotowania do rekolekcji trwały już od listopada ubiegłego roku przy współudziale dyrekcji szkoły, która także zaangażowała się w czasie ich trwania.

"O, my też chcemy takie rekolekcje". To zdanie wypowiedziane przez jedną z nauczycielek na zakończenie rekolekcji dla L.O. Co zrodziło takie pragnienie? W czym owe rekolekcje były tak niezwykłe?

Dziś, po ośmiu latach rekolekcji w szkole, śmiało można powiedzieć, że poświęcony im czas nie jest czasem straconym. Przeglądając ankiety i konspekty niektórych zajęć rekolekcyjnych stwierdzam, że coraz częściej w szkołach kładzie się nacisk na realizację najpilniejszych zadań wychowawczych.

Poproszono mnie o kilka słów refleksji na temat szkolnych rekolekcji wielkopostnych. Niestety, pisanie nie jest moją mocną stroną. Wręcz mnie denerwuje. Tym niemniej, jako praktyk, mogę na temat tych rekolekcji powiedzieć sporo. Od 1991 roku prowadziłem szereg tego typu spotkań, przeważnie w szkołach średnich. Uczciwie dodaję, że nie wszystkie zaliczam do udanych. Podzielę się doświadczeniem z różnych rekolekcji. Szczególnie z ostatnich 2-3 lat, gdyż te wspomnienia mam najżywiej w pamięci.