Dobrze się stało, że Krajowe Duszpasterstwo Nauczycieli podczas tegorocznej pielgrzymki nauczycieli i wychowawców (2009) podjęło zagadnienie miłości w wychowaniu szkolnym. Wartość tak fundamentalna, jak miłość, nie jest bowiem dzisiaj kwestią zbyt często rozpatrywaną na konferencjach, spotkaniach czy sympozjach. Nie przypuszczam też, aby nauczyciele mogli poświęcać jej wiele czasu, a to z racji lawinowego wręcz zasypywania szkoły nowymi rozwiązaniami edukacyjnymi, głównie o charakterze metodycznym, jak również z powodu coraz bardziej panoszącego się biurokratyzmu, obezwładniającego niemalże wszystko i wszystkich. Tymczasem wychowawcza rola miłości czy też miłość wychowawcza, jaką powinien cechować się nauczyciel, wymaga dzisiaj uważnego i krytycznego podejścia. Spróbujmy odpowiedzieć, dlaczego.

Okres wczesnej adolescencji – określany również jako wiek dorastania – charakteryzuje się znacznym nasileniem stresu, którego źródło stanowią dokonujące się przemiany o charakterze intra- i interpersonalnym. Specyfiką tego etapu rozwojowego jest także realizacja licznych zadań rozwojowych, stanowiących wyzwanie dla młodego człowieka.