Dziełu katechizacji Kościół zawsze poświęcał wiele wysiłków, jako jednemu ze swych najważniejszych zadań, gdyż Zmartwychwstały Chrystus przed powrotem do Ojca dał Apostołom ostatnie polecenie, aby czynili uczniów ze wszystkich narodów i nauczali je zachowywać wszystko, cokolwiek im przekazał.

Od czasów powstania katechezy kerygmatycznej akcentuje się w katechezie funkcję wychowania w wierze, co znajduje coraz szersze rozwinięcie w literaturze katechetycznej. Próbując bliżej określić tę funkcję katechezy, mówi się o wychowaniu do wiary, o przekazaniu wiary, o pedagogii wiary, o nauczaniu wiary, o drodze wiary.

Czwarta część Dyrektorium ogólnego o katechizacji poświęcona jest adresatom tej działalności. Ponieważ zadaniem mi poruczonym było omówienie właśnie tej części, uległem pokusie, by czytanie dokumentu zacząć właśnie od niej. Od razu uderzyło mnie to, że na 35 stron tekstu tylko sześć dotyczy katechezy dzieci i młodzieży, co więcej, w ramach jednego z omawianych rozróżnień w grupach ludzi katechizowanych, zróżnicowania ich wedle wieku. Nawet rozdział temu poświęcony, zaczyna się od omówienia katechezy dorosłych.

Profetyczna misja Chrystusa powierzona Kościołowi (Mt 28,19n) realizuje się w wymiarze Kościołów partykularnych. Są nimi diecezje (KPK, kan. 368), którymi kierują biskupi diecezjalni. Piąta część Dyrektorium ogólnego o katechizacji omawia posługę katechetyczną w ramach partykularnego Kościoła (s. 181-232), prezentując zagadnienie w czterech rozdziałach. Pierwszy rozdział zajmuje się charakterystyką partykularnego Kościoła oraz jego pracownikami. Drugi omawia formację do katechetycznej posługi. W trzecim ukazano miejsca i drogi katechezy, by w czwartym rozdziale zająć się organizacją katechetycznego duszpasterstwa w partykularnym Kościele.

Encyklika Jana Pawła II Redemptoris missio nakreśla pole działalności Kościoła w zakresie misyjnym. Papież podkreśla na początku tej encykliki: "Misja Chrystusa Odkupiciela, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca. Gdy u schyłku drugiego tysiąclecia od Jego przyjścia obejmujemy spojrzeniem ludzkość, przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły" (n. 1). Zaangażowanie misyjne jest źródłem żywotności Kościoła, jego dynamizmu i umocnienia w wierze.

Sobór Watykański II w Deklaracji o wychowaniu chrześcijańskim zaznacza, że "wszyscy chrześcijanie, którzy jako nowe stworzenie dzięki odrodzeniu z wody i z Ducha Świętego nazywają się dziećmi Bożymi i są nimi, mają prawo do wychowania chrześcijańskiego" (DWCH 2).

Teologia apofatyczna ^[ 1 ] była w szczególności uprawiana w pierwszych wiekach chrześcijaństwa przez teologów chrześcijańskiego Wschodu. Najprostszą definicją tej teologii jest stwierdzenie, że mówi ona o ludzkiej niewiedzy w obliczu Boga.