Dobrze się stało, że Krajowe Duszpasterstwo Nauczycieli podczas tegorocznej pielgrzymki nauczycieli i wychowawców (2009) podjęło zagadnienie miłości w wychowaniu szkolnym. Wartość tak fundamentalna, jak miłość, nie jest bowiem dzisiaj kwestią zbyt często rozpatrywaną na konferencjach, spotkaniach czy sympozjach. Nie przypuszczam też, aby nauczyciele mogli poświęcać jej wiele czasu, a to z racji lawinowego wręcz zasypywania szkoły nowymi rozwiązaniami edukacyjnymi, głównie o charakterze metodycznym, jak również z powodu coraz bardziej panoszącego się biurokratyzmu, obezwładniającego niemalże wszystko i wszystkich. Tymczasem wychowawcza rola miłości czy też miłość wychowawcza, jaką powinien cechować się nauczyciel, wymaga dzisiaj uważnego i krytycznego podejścia. Spróbujmy odpowiedzieć, dlaczego.

Okres wczesnej adolescencji – określany również jako wiek dorastania – charakteryzuje się znacznym nasileniem stresu, którego źródło stanowią dokonujące się przemiany o charakterze intra- i interpersonalnym. Specyfiką tego etapu rozwojowego jest także realizacja licznych zadań rozwojowych, stanowiących wyzwanie dla młodego człowieka.

Każda rocznica jest znakomitą okazją do wspomnień, analiz, podsumowań i wyciągania wniosków na przyszłość. W historii Kościoła polskiego, podobnie jak w historii szkolnictwa czy – szerzej rzecz ujmując – powojennej edukacji, ważnym momentem był powrót, dwadzieścia lat temu, katechezy lub – jak kto woli – nauczania religii do szkół.

Użycie tych dwóch sformułowań, katecheza i nauczanie religii, w odniesieniu do misji katechetycznej Kościoła w szkole nie jest przypadkowe, ponieważ nie należy do rzadkości fakt, że zarówno w języku potocznym, jak też w refleksji naukowej używa się ich zamiennie. W dużej części zależy to od tego, jak postrzegamy katechezę, z czym ją utożsamiamy, jakie cele i zadania stawiamy jej w formowaniu wiary. Na ile jest ona dla nas jedynie procesem dydaktycznym, a na ile widzimy w niej rzeczywistość, która kształtuje nie tylko umysł, ale i serce, wychowując i wprowadzając w życie sakramentalne i we wspólnotę wierzących; oczywiście nie zapominamy o jej ewangelizacyjnym wymiarze, coraz częściej podnoszonym i wieloaspektowo rozpatrywanym przede wszystkim na skutek, przybierających na sile, procesów dechrystianizacji i laicyzacji.