Sobór Watykański II w Deklaracji o wychowaniu chrześcijańskim zaznacza, że "wszyscy chrześcijanie, którzy jako nowe stworzenie dzięki odrodzeniu z wody i z Ducha Świętego nazywają się dziećmi Bożymi i są nimi, mają prawo do wychowania chrześcijańskiego" (DWCH 2).

Teologia apofatyczna ^[ 1 ] była w szczególności uprawiana w pierwszych wiekach chrześcijaństwa przez teologów chrześcijańskiego Wschodu. Najprostszą definicją tej teologii jest stwierdzenie, że mówi ona o ludzkiej niewiedzy w obliczu Boga.

Katecheza stanowi jedną z fundamentalnych misji każdego biskupa diecezjalnego. Dla właściwego wypełnienia tej misji biskupi powołują do istnienia różnego rodzaju instytucje nauczania katechetycznego. Posiadają one różne nazwy i zasady funkcjonowania.

"My nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli" (Dz 4,20) - stwierdzają z przekonaniem Apostołowie, przejęci do głębi serca Wielkim Nakazem Misyjnym Jezusa Chrystusa, Jego ostatnimi słowami przed Wniebowstąpieniem: "Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!" (Mk 16,15).

Katecheta nie może zrozumieć swojej duchowości, a tym bardziej nią żyć, bez uwzględnienia wpierw swojej tożsamości. Ale z kolei nie będzie on w stanie pojąć tej tożsamości bez odniesienia jej do źródła, którym jest Jezus Chrystus. Powyższe przesłanki wyznaczają kierunek refleksji. Chcąc ukazać tożsamość kapłańską katechety, tj. jego naturę i misję, trzeba najpierw mówić o kapłaństwie Jezusa Chrystusa, w którym ona znajduje swoje zakotwiczenie.

Młodzież, którą spotykamy na katechizacji stanowi czasami "niezły orzech do zgryzienia". Często czujemy się bezradni wobec jej obojętności, znudzenia, niezrozumienia i "rozbrykania". Wielu z nas widzi niewystarczalność sugestii zawartych w podręcznikach do katechezy.

 Istnieją teksty biblijne, których pełne zrozumienie przez dzieci możliwe jest dopiero w latach późniejszych. Powstają jednak często takie sytuacje (np. w katechezie czy liturgii), kiedy dziecko wcześniej spotyka się z tekstami, które nie są przystosowane do wieku i możliwości poprawnego zrozumienia. Czy istnieją zatem jakieś sposoby rozwiązania tego problemu? Może się przecież zdarzyć, że tekst dla dziecka niezrozumiały może być przez nie odrzucony lub spowodować wiele fałszywych wniosków.

Duchowość rozumiana jako styl życia człowieka według Ducha Świętego zakłada w pierwszym rzędzie poznanie samego siebie. Człowiek nie może kształtować własnego stylu życia i postępowania bez wcześniejszego określenia swojej tożsamości. Fundamentalne pytanie o istotę ludzkiej tożsamości nabiera w tym przypadku szczególnego znaczenia. Tym bardziej jest ono zasadne, że żadna epoka - jak stwierdził swego czasu niemiecki myśliciel Martin Heidegger, który zmarł w 1976 r. - nie nagromadziła tyle i tak różnych pojęć o człowieku, jak nasza. Żadna epoka nie przedstawia wiedzy o człowieku tak wnikliwie i całościowo, i nie czyni jej tak łatwo dostępną. Ale jednocześnie jest prawdą, że w żadnej epoce nie wiedziano o człowieku mniej niż obecnie. W żadnej epoce człowiek nie okazał się tak wielkim problemem i tajemnicą, jak w naszej. Zatem człowiek był i jest nadal "przedmiotem" naukowych dociekań i dywagacji, które usiłują dać odpowiedź na nieustannie go nurtujące pytanie kim jest! Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje dzisiaj coraz częściej formułowana kategoria człowieka jako daru.