|
Ewangelizacja jest „procesem, przez który Kościół, poruszany przez Ducha Świętego, głosi i rozpowszechnia Ewangelię na całym świecie”[1]. To znane określenie, zaczerpnięte z Dyrektorium ogólnego o katechizacji z roku 1997, wskazuje na ramy, w których winna zamknąć się refleksja na temat możliwości ewangelizacji w szkolnym nauczaniu religii.
|
|
|
W roku 2008 minęła 50. rocznica powołania na Wydziale Teologii KUL Sekcji Pastoralnej oraz 40. rocznica istnienia Instytutu Teologii Pastoralnej. Instytut Teologii Pastoralnej KUL został zatwierdzony przez Stolicę Apostolską dekretem Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego w 1968 roku. W ten sposób dołączył on do istniejących już wcześniej instytutów pastoralnych w Louvain (od 1935 r.), Brukseli (od 1946 r.), Paryżu (od 1950 r.) i Rzymie (od 1958 r. – Uniwersytet Laterański)[1].
Specjalizację Katechetyki powołano w ramach Instytutu Teologii Pastoralnej; przyczyniła się ona do rozwoju katechetyki w Polsce. W niniejszym opracowaniu zostaną ukazane: historia Specjalizacji, kierunki badań, działalność społecznaoraz aktualna struktura. |
|
|
Podczas Eucharystii odprawionej 11 sierpnia 2009 r. w bazylice św. Andrzeja Boboli w Warszawie pożegnaliśmy ks. prof. Jana Charytańskiego SI, nestora polskiej katechetyki, nauczyciela–mistrza wielu pokoleń katechetów, współpracownika, kierownika i twórcę licznych zespołów katechetycznych, budowniczego pomostów pomiędzy Zachodem i Polską, wybitnego jezuitę, człowieka głębokiego zawierzenia Bogu. Zmarł 4 sierpnia w domu zakonnym przy ul Rakowieckiej 61 w Warszawie, ukończywszy 87. rok życia, 71. powołania zakonnego i 58. rok kapłaństwa.
|
|
|
W 1990 roku przywrócono w Polsce szkolne nauczanie religii. Obecność tego przedmiotu w szkole nadal budzi w społeczeństwie polskim żywe reakcje, podsycane często przez środki masowego przekazu. W ostatnim czasie np. komentowano propozycję włączenia religii do grupy przedmiotów, które można zdawać na egzaminie maturalnym. Z kolei na początku lat 90. sugerowano, że szkolne nauczanie religii jest przyczyną nieobecności dzieci i młodzieży w parafii. W owych dyskusjach nie odpowiedziano na podstawowe pytania: Dlaczego tak się dzieje? Czy szkolne nauczanie religii stoi w opozycji do działalności duszpasterskiej w parafii?
|
|
|
Fakt bycia nauczycielem religii w zmieniającej się rzeczywistości społecznej i edukacyjnej współczesnej szkoły łączy się z ciągłym doskonaleniem i samokształceniem. Nie wystarczy bowiem zdobyta na studiach wiedza teoretyczna oraz pierwsze doświadczenie pozyskane w okresie przygotowania praktycznego, a następnie rozwijane w pracy katechetycznej. Podlegająca nieustannym przemianom instytucja szkolna wymusza systematyczną aktualizację, poszerzanie oraz pogłębianie wiedzy o procesach nauczania i wychowania, a także zaangażowanie w rozwój wielorakich kompetencji.
|
|
"Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre". Wychowywanie katechizowanej młodzieży do odpowiedzialności za środowisko naturalne.
|
Każde życie na ziemi potrzebuje zdrowego środowiska naturalnego, aby wzrastać i się rozwijać. Ale zdrowe nie oznacza idealne, pełne harmonii, wewnętrznego ładu i piękna, które znajdujemy w opisie stworzenia świata przez Boga. W XXI wieku, kiedy doświadczamy kryzysu ekologicznego w wymiarze globalnym, nie jest możliwy powrót do ogrodu Eden. Istnieje natomiast wiele sposobów, by zapobiec niszczeniu planety – Ziemi. Duże znaczenie ma właściwe wychowanie ludzi – od najmłodszych aż po starszych – do odpowiedzialności za swoje codzienne decyzje na rzecz ochrony środowiska.
|
|
|
Katechetycy od zamierzchłych czasów próbują ustalić i opisać ideał nauczyciela religii. W ostatnich latach coraz częściej stwierdzają, że zmieniająca się rzeczywistość społeczna, polityczna, kulturowa i edukacyjna wpływa nie tylko na model nauczania religii i katechezy parafialnej, ale także warunkuje potrzebę nowego typu osobowości katechety. Na gruncie tych uwag katechetycy, pedagodzy i socjolodzy analizują dane dotyczące aktualnego, idealnego i postulowanego wizerunku nauczyciela religii[1]. |
|
|
Posługiwanie katechetyczne dokonuje się w zmieniających się środowiskach i przez osoby zróżnicowane chociażby pod względem intelektu, temperamentu czy poziomu dojrzałości osobowościowej i religijnej. Efektywność tej posługi zależy od wielu czynników, a wśród nich także od umiejętnego korzystania ze zdobyczy psychologii.
|
|
|
W adhortacji Catechesi tradendae Jan Paweł II zawarł interesującą charakterystykę młodości. Jest to „(…) okres, w którym każdy odkrywa samego siebie i swój własny świat wewnętrzny, w którym snuje wielkie plany (...). To także wiek głęboko nurtujących pytań, niepokojących poszukiwań prowadzących do frustracji. Wiek pewnego rodzaju nieufności wobec innych, niebezpiecznego zamknięcia się w sobie, pierwszych nieraz klęsk i goryczy. Katecheza musi brać pod uwagę te tak często ulegające zmianom warunki tego trudnego okresu życia” (CTr 38).
|
|
|
Katechetycy próbują ustalić i opisać ideał nauczyciela religii. W ostatnich latach coraz częściej stwierdzają, że zmieniająca się rzeczywistość społeczna, polityczna, kulturowa i edukacyjna wpływa nie tylko na model nauczania religii i katechezy parafialnej, ale także warunkuje potrzebę nowego typu osobowości katechety. Biorąc to pod uwagę, katechetycy, pedagodzy i socjolodzy podejmują analizy dotyczące aktualnego, idealnego i postulowanego wizerunku nauczyciela religii. Tworzą też nowe projekty permanentnej formacji katechetów, w której określają oczekiwania Kościoła i szkoły wobec nauczycieli, wychowawców i świadków wiary. W tym nieustannym zainteresowaniu osobowością nauczyciela religii daje się zauważyć koncentrację wokół kwestii, które decydują o indywidualności, refleksyjności i twórczości, a przede wszystkim o wielorakich kompetencjach. |
|
Copyright by Drukarnia i Księgarnia Św.Wojciecha Sp. z o.o.
strony internetowe
Agencja Reklamowa
eCreo